Her karanlık düşüncenin arkasında, iyi düşünceler vardır.
Sadece iyi düşünceleri bulmak gerekir.
Her yalanın altında yatan gerçekler vardır, ve gerçekler gün yüzüne çıktığı zaman, insan gerçeklerden şüphelenir.
Belkide her gerçek bir yalandan ibarettir.
Ben ilk günümü hatırlıyorum, düşündüğünüz gibi doğduğum günden bahsetmiyorum.
2-3 yıl önceydi, gözümü açtım ve sisli, gri, bulanık bir gökyüzüyle karşılaştım. Bedenimde hafif bir ıslaklık hissettim, yağmur yağıyordu. Hemen kalktım ve etrafıma baktım. Burasıda neresiydi? Kimdim ben? Yanımda bağıran bir kadın gördüm, bana bakarak "Güneş, Güneş buraya gel!" diyordu. Bana gelmem için eliyle işaret etti ve bende iç güdümle kadına doğru koşarak gittim. Koşarak bir kamyonun yanına gittik ve arkasına bindik. Kamyonun içinde 40'tan fazla kişi vardı. Derken kamyon hareket etmeye başladı, kadın bana acıyan gözlerle bakıyordu. Ani bir kararla kamyonun kapısından atladım.
Kadın bana bağırdı "Güneş, buraya gel, na'pıyorsun sen!?".
İsyan eder gibi bağırmaya devam etti "durdurun, durdurun kamyonu!!" Ama nafile... kamyon durmadı.
Kadın pes edermiş gibi bana acıyan ve üzgün bakışlarla baktı.
