Bu Onur’du yemin ediyorum Onur’du nasıl hala aynı yüze sahipti yüzünün bebekliği hâlâ gitmemişti. Onur’u ilkokuldan beri görmüyordum ilkokuldada ona gizli mektuplar yazan gizlice sırasına notlar koyan birisiydim. Ondan sonrada kimseyi sevemedim çünkü onun kadar samimi birinin olduğunu düşünmüyordum. Böyle bir şeyin olacağını tahmin bile etmemiştim. Beş Dakika boyunca ona baktım bunca yılın hasretini gideriyormuşum gibi hissediyordum. Yanında diğer sınıflardan bir çocuk vardı. Gülüyorlardı güldükçe hayran kalıyordum. Gülüşü mimikleri bakışları sanki hala ilkokuldaki Onur gibiydi nihayet kafasını çevirmesiyle gözlerini sonuna kadar açması bir oldu sonra bir ses “Aa Sena sen misin bu?” Diyip ayağı kalktı o anki bakışmayı asla unutamam unutmamda içimde tekrar bir şeyler oluyormuş gibi hissederken Onur’un yanımdaki çocuk ;
— Siz nerden tanışıyorsunuz?
Her şeyin içine ettiğini düşündüm bütün o büyüyü bozmuştu o an ona o kadar sinir oldumki duvarda asılan yangın tüpünü kafasına indirmek istemiştim.
Artık Onur’a cevap vermeliydim ağzımdan kusursuz bi cevap çıkmasını beklerken E-E-Ev-Evet B-Benim dedim. İçimden kendime lanet okudum yine bir boku bile becerememiştim çocuk şimdi nasıl anlıcak acaba diye düşünürken bana doğru gelip “seni uzun zamandır görmüyorum hiç değişmemişsin hâlâ aynı Sena gibisin” diyerek sarıldı. Ellerim kitlendi sanki bir anda. Bana ne olduğunu anlamadım. Sadece Derin bir nefes almak istedim o bunca yıllık hasreti özlemi içime çeker gibi. Kollarımla bende sarıldım ama çok samimi olup belli etmek istemedim.
Derin bir iç çekişle ilkokula döndüm sanki. Çünkü kokusu hala aynıydı annesi hala yumuşatıcısını değiştirmemiş bu koku hep bana onu hatırlattığı için evde bu yumuşatıcan annemin almasını istemezdim ve tekrardan o koku yanımda hatta kollarımda. Hayal gibiydi ama gerçekti. Kendini geri çekti sonra…