Yazarın ağzından
Karan daha küçük yaştayken annesi kansere yakalanmisti ancak ne tedavi icin para nede ilaç için para vardı ellerinde . Bakkallardan yemek çalmaya başladı. Kaldırımda bir seyler satmaya ama onun bu küçücük yardim etme çabası hiçbir şeye yaramıyordu. Çünkü babası alkolik herifin teki oldugu icin tum parayı Karan eve geldiginde Karan dan alıyor ve karısının ölmesine göz yumuyordu. Karan in annesi iki hafta sonra gece yarısı öldüğünde Karan yine korkuyla annesine bir sey olur üşür diyerek başında beklerken yaşanmıştı . Sabah olmuştu annesi uyanmamışti, akşam olmuştu annesi hala uyuyordu . Annesi icin korkarak bu durumu karşı komşuya söylediğinde komşusu kadının öldüğünü anlamış ve eve ambulans ve polisler gelmişti . Polisler Karan ın babasının alkolik oldugunu gördüğünde Karan i babasına bırakmak istemediler aynı zamanda Karan ın kollarındaki darp izlerini de gördüler ve Karan in yetimhanede kalması gerektiğini söyleyerek onu babasından kurtardılar. Karan babasından kurtulduğu icin mutluydu ama artık annesi yoktu. Annesi onu bırakıp gitmişti . Elinde bir tek annesinin tokası ile kalmıştı en azindan elinde hala annesine dair bir sey vardı.
Buna seviniyordu sadece polislerle birlikte tekrar evlerine gittiler Karan a lazim her şeyini toplamalarini söylediler ve Karanda giysilerini ve annesinin tum eşyalarını alabildiğince yanına aldı. Ardından polislerin yanına tekrar gitti . Çantasını küçücük bedeni ile taşıyamadigi icin çantayı ittirerek götürmeye çalışmıştı polisler çocuğun elinden çantayı alıp onu tekrar arabaya bindirmişlerdi . Ardından yetimhaneye bırakılmıştı
Ne yapacakti ne yapacağını bilmiyordu daha yedi yaşındaydı bunların hepsini yaşadığında. Yetimhanede ona guzel bir yatak verildi sıcacık bir oda ama o annesini özlüyordu . Bu kadar zayıf gorunmesinin ardından yetimhanede zorbalanmayada başlamıştı . Güçlü olmak istemiş ve sabah kalktığında yetimhanenin bahçesinde koşu yapıp surekli güç toplamaya çalışmıştı. Artik daha güçlüydü kimsede onu zorbalayamazdi artık izin vermiyordu
Tam da hersey yoluna girdigi sırada bir aile onu evlat edinmek istemişti bu fırsatı kaçırmayıp kabul etmişti bu yurt dedikleri cehennemden defolup gitmek istiyordu. Evlat edinildigi ilk iki üç yıl mükemmel di ona cok iyi bakıyolardı. Ancak sonra ailenin bir cocuklari oldu ve Karan in tamamen unuttular
Karan da sokakta yaşamaya başlamış ve daha cok küçükken hayat tum zorluklari ile onun karşısına çıkmıştı .Yemek yiyebilmek icin dileniyor dilenmek işe yaramazsa da çalıyordu .
Bu yüzden büyümeden daha küçücük bir çocukken korkunun , ağlamanın zayıflık olduğunu öğrenmişti.
Çalışmış güçlenmiş ve tüm duygularını içine gömmüş dışarıdan duygusuz gibi görünen biri olmuştu .
Ama aslinda içinde neler sakladığını kimse anlamamıştı anlamak da istememişti . Karan sorgulamamalarini spyler onlarda sorgulamazdı . Karan in hayatı geçmişi ona bir çok acı sunmuştu . Ama hepsini derine gömmüştü ve duygusuz olmayı öğrenmişti çok severse neler olabileceğini öğrenmişti bu yüzden duygusuz bir canavarın ta kendisi olmustu kimseye aşık olmaz , kimse ile
O kadar yakın bir arkadaşlık bağı kurmazdı çünkü bu zayıflık demekti ve insanlar onun zayıflığına oynayacak kadar zalim di ve oda insanların hayatına oynayacak kadar zalimdi bu yüzden sevgi denen şeye bağlanmazdı
Onun için güç her şey demekti .
Güç için duygusuz olmalıydı.
Olmuştu da bu yüzden ona duygusuz canavar deniyordu .
Başarmıştı hem duygusuz bir canavar olmuştu hemde bir katil ama adaleti sağlayan bir katil olmuştu.
Bunun için hiç ama hiç bir zaman pişman olmayacakti