"Krambell az buraya bak"
"Efendim Vennier"
"Ne zaman harakete geçiyoruz"
"Onu en iyi sen bilirsin değil mi prensesimiz"
Krambell alaycı konuşuyordu. Onun prenses olması herkesi sinirlendiriyordu. Oysaki çok iyi yönetiyordu.
Erthin girmişti araya.
"Hey hey hadi ama yine başlamayın. "
"Sorun yok Erthin. Cahilliğine veriyorum"
"Kapa çeneni Vennier. Prenses olman kardeş olduğumuz gerçeğini değiştirmiyor. Tabi sen bizi kardeş olarak görmüyorsan başka. "
"Krambell gerçekten cahilsin. Başka şeylerden vurmaya çalışıyorsun. İlk sen başlatmıştın. "
"Evet Krambell ilk sen başlattın. "Erthin Vennier'i haklı bulmuştu. Durup dururken gerginlik çıkarmanın amacı neydi.
"Boş ver Erthin zaten evlatlıkdı. Biz onu kardeşten saymıyoruz. "
"Saçmalama Vennier iyiki yüzüne söylemedin biz bunu saklayacağız. "
"Elbet saklayacağız. "
Vennier ve Erthin böyle konuşurken Krambell onları dinliyordu. İşte o zaman anladı evletlık olduğunu. Her şey aniden olmuştu. Nasıl bunlar gerçekleşmişti. Rüzgar nasıl bu kadar sert esebiliyordu? Yağmur nasıl bu kadar fazlaydı? Kuşlar neden göç ediyordu? Hızlı yaşanan bu an hızlı bir yaşam vermeyecekti aksine zaman artık yavaş ilerlemiş olacaktı. Krambell de bu zamana karşı koymaya çalışacaktı. Öcünü almak istediği adam babası değildi. Babası diye biliyordu ama gerçek babası değildi. Öz babası için değil başka yabancı bir adam için çaba sarf ediyordu. Zaten buradakileri kendine yakın bulamamıştı. Demek bu yüzdenmiş. Acaba onun ile aynı kaderi yaşayan biri daha varmıydı.
