Gözümü açtığımda tüm arkadaşlarım başıma toplanmıştı
"İyi misin lan?" dedi emir şakayla karışık bir endişeyle.
"iyim de ne oldu bana?" diye sordum.
"Bizde anlamadık ki oynuyorduk sahanın ortasında durup bayıldın"dedi can.
"Tamam arkadaşlar siz oyuna devam edin ben Ömeri evine götürecem sonra gelirim"dedi Emir.
"Oğlum abartma ben kendim giderim"dedim.Emir endişelenmişti onu ilk defa böyle görüyorum normalde başım yarılsa bile kalk birşeyin yok diyip oyuna devam ederdi.
"Hayır yürü zaten seninle konuşacaklarım var"
"Tamam hadi gidelim"dedim. Eşyalarımızı toplayıp sahadan çıktık. Her gün toplanıp burada futbol oynuyoruz sahayı başkaları kapmasın diye de aramızdan bir kişi ayarlayıp erkenden sahaya gönderiyoruz.Ben tüm arkadaşlarımı severim ama Emir benim için başka kardeşten de öte o benim karşıma öyle bir zamanda çıktı ki o olmasaydı belki şuan ben hayatta bile olmazdım.
"Bak Ömer kaç gündür farkındayım sen normal davranmıyorsun ayrıca namaz kıldığını da görmedim niye kılmıyorsun?"diye sordu Emir. Ben bunları duyunca sinirlendim evet Emir kötü bir şey dememiş olabilir ama ben o an bunun farkında değildim ve tek istediğim kimsenin bana karışmaması.
"Sanane Emir sen kimsin bana bu kadar karışıyorsun anladık dünyadaki en iyi arkadaş sensin benim iyiliğimi istiyorsun isteme lan yeter bıktım senin bu saçma davranışlarından"dedim bağırarak. sesim o kadar yüksek çıkmıştı ki sokaktaki herkes durmuş bize bakıyordu. Emirin ne dediğini umursamadan hızla yürümeye başladım.Eve gelince odama geçip uyudum tabi annem bu saatte eve geldiğim için şaşırıp beni soru yağmuruna tuttu bende yorgun olduğumu ve uyumak istediğimi söyledim.
ikindi ezanin sesiyle uyandım vicdanım rahat değildi gidip namaz kılmak istiyordum ama birşey bana engel oluyordu sanki.Elimi yüzümü yıkayıp mutfağa geçtim annem ocagin başında durmuş bir şeyler pişiriyordu.
"Bugün bize ne pişirdin anne?"diye sordum ama annem cevap vermedi şaşırdım annem hiçbir zaman böyle davranmaz kesinlikle cevap verir şimdi cevap vermeyi bırak resmen duymamış gibi davranıyordu.
"Anne beni duyuyor musun?"diye sordum ama annem istifini hiç bozmadan ocaktaki yemeği karıştırmaya devam etti.Pelinle konuştuğumu ve namaz kılmayı bıraktığımı mi öğrendi o yüzden mi böyle davranıyor ama sanmıyorum annemden bahsediyorum bir şey olsa gelip bana sorar benimle konuşur böyle davranmaz kesin başka bir şey var.
"Helin kızım hadi git avını uyandır" dedi annem küçük kardeşime .
"Şaka mı bu anne ben buradayım ya yoksa benim bilmediğim bir çocuğun daha mı var?"dedim dalga geçerek ama söylediğim boşa gitti çünkü annem yine cevap vermedi küçük kardeşim de beni çağırmak için odama doğru yürümeye başladı bende arkasından yürümeye başladım odamın kapısını çalıp içeri girdi gördüğüm şey yüzünden şok geçirdim yatağımda biri vardı ve bana çok benziyordu resmen ikizim gibi duruyordu .Kardeşim benim yatağımda yatan çocuğu uyandırmaya çalıştı ama çocuk uyanmadı kardeşim birkaç kez daha o çocuğu uyandırmaya çalıştı ama nafile çocuk uyanmiyordu kardeşim endişeyle annemi çağırdı.
"Anne abim uyanmiyor çok denedim ama uyanmadı "dedi ve ağlamaya başladı annem bunları duyunca koşarak benim odama gidip o çocuğu uyandırmaya çalıştı ama çocuk kıpırdamadı bile. Ben kafayı yemek üzereydim nasıl olurda yatağıma bana çok benzeyen bir çocuk yatar ve ailem beni görmez . Annem gidip babamı çağırdı . Babam o çocuğun uyanmadiğini görünce çocuğun yanına oturdu ve ağlamaya başladı babamı ilk kez böyle görüyordum bu çok agirima gitti yanina gidip ona dokunmaya çalıştım ama dokunamadim.
