Selam dostlar,
Wattpad'da yazmaya yeni başladım ve bu, ilk yazım olacak. Evet, belki kusurları olacak ama ben yazmak istiyorum. Aslında, neredeyse bir yıl olacak yazma kararı alalı, yani ciddi bir şekilde. Yoksa yıllar önce başlamıştım. Ben, yazıp da paylaşamayanlardanım.
Umarım beğenirsiniz. Unutmayın, her yazar bir yerden başlar ve her yolculuk bir adımla başlar. Eleştirileriniz ve önerileriniz benim için çok kıymetli olacak.
Teşekkürler ve keyifli okumalar dilerim...
*-*
Üstümde beyaz uçuş uçuş bir elbise vardı. Bir sahil kenarına doğru koşuyordum. Herkes oraya toplanmıştı. İnsanları ite kaka geçiyordum çünkü bunun benimle alakalı bir şey olduğunu biliyordum.
İnsanlara çarparak geçerken arkamdan söylenmeler duyuyordum, lakin hiç umurumda değildi.
Yaklaştıkça ateş rengi her tarafa yayılıyordu. Gördüklerim beni şok etti.
Karşımdaki denizin ortasında bir alev vardı ve bir kız çocuğu aleve çok yakın bir yerde boğuluyordu. Alev onu yakında çevresine alacaktı.
Hayır, hayır, o çocuk ben değildim. Birden kendimi oraya koşarken buldum.
Birden orada boğulan çocuk ben oldum. Ateş benim etrafımı sarmıştı. Ben denizde değildim, sanki bir okyanustaydım. Ben kendi okyanusumdaydım ve kendi okyanusumda boğuluyordum.
Ateşin arasından bir el uzandı ve bana dedi ki:
"Sana kendi okyanusunda yüzmeyi öğreteceğim, küçük hanım. Kahramanın olacağım"
Sanki o andan itibaren boğulmayı bırakmış, etrafımı çevreleyen ateşe gülümseyerek bakmaya başlamıştım. Dedim ki ona:
"Ya kendi okyanusumda değil de senin ateşinde yanarak ölürsem?
O ateşin içinden yüzerek biri bana yaklaştı:
"Kendi ateşimden de korurum seni"
Bu... Bu... Çok yakışıklıydı. Yakışıklılıktan ziyade çok güzel bir yüze sahipti. Söylediklerine bakılırsa yüreği de öyleydi.
Elini uzattı bana. Güvendim ona. Tuttum elini. Çıktık o ateşin içinden, yanmadan...
Karaya ulaştığımızda el ele tutuşuyorduk. Dönüp arkamıza baktığımızda okyanusun ortasında benim durduğum yerin alev aldığını gördük. Ona baktım. Hafif bir tebessüm kondurdum yüzüme.
Ardından etraf karardı. Bir silah sesi, sırtımda bir sızı. Alevler çoğaldı ve her tarafa sıçradı.
Yanıma baktım, o yok. Kulağımda bir çınlama.
"Sen bu hayatta yalnızsın"
Hayır, değildim. Koşmak istiyordum, onu bulmak istiyordum. Ama yapamıyordum çünkü kurşun sırtıma isabet etmişti. Beyaz elbisemin sırtı kan içindeydi, önüme bile bulaşmıştı. Birden suyun içine düştüm. Deniz kana bulandı beni ateşin içine sürüklenmeye başladım.
"Yardım edin"
Kimse yoktu bana yardım edecek. O aleve bakan topluluk yoktu sahilde.
Yalnızdım.
Hep yalnız olacaktım...
*-*
Umarım girişi beğenmişsinizdir.
Yeni bölüm yakında gelir.
Desteğinizi bekliyorum.
Şimdiden teşekkürler.😗