Karanlığımın Işığından - Aytek
Bilmişti. Çok mu belli etmiştim. Yatağımın içinde döndükte çok kötü oluyordum. Hem de çok fena hasta olmuştum.
Kapımın çalınması ile kalktım ve kapıyı açtım. Mehtap buradaydı. İçeri girmesi ile yüzümü elleri ile tutup beni öpmesi bir anda olmuştu. O kadar şaşırmıştım ki karşılık bile verememiştim. O ise geri çekilip yüzüme baktı ve " Sana deliler gibi aşığım , sende bana öylesin demi ? " sadece kafamı sallamıştım ki o benim hasta oldugumu fark etti. Hemen çantasını ayakkabılığa koyup beni odama götürdü. Beni yatırdıktan sonra alnıma bir öpücük kondurdu. Çorba yapacağını söyleyip içeri geçince telefonuma baktım. Biraz vakit gecince en sevdiğim çorbanın kokusunu alınca ayaklanıp mutfağa gittim.
Mehtap ayak parmakları ucunda tabak almaya çalışıyordu. Arkasından yaklaşıp tabağı alıp ona verdim. Beni görünce zıplamıştı. Sakin olmasını söyledikten sonra tabağı ona verdim.
Ben çorbabımı içerken " Aytek abime ne söyleyeceğiz , sonuçta sen onun en yakın arkadaşısın. " daha soru soracaktı ki " Okyanus gözlüm , onu hallederiz. Biz birleştik ya o da olur." bunları dedikten sonra gülümseyip ona baktım. O da bana gülümsüyordu.
Günün geri kalanını da film izleyerek geçirdik.
