Yazın son , Okulun ilk günüydü. Bu yaz herkesin ikincil cinsiyeti benimsenmişti . Bazı öğrenci şanslıydı bazıları alfa olarak benimsenmiştim. Alfalar toplum arasında doğal liderlerdi bu yüzden, sınıfın çoğunun keyfi yerindeydi.
Ethem pov:
Okulun kapısından girdim . Sınıf sırasına girdim. Sınıf arkadaşlarımla selamlaştım ,özlem giderdim. Herkes yazının nasıl geçtiğini anlattı. Çoğunu zaten biliyordum yaz boyu ,tüm gün oyun oynayıp maç atmıştık. Konuşurken Çağdaş bir anda susup bize döndü
Çağdaş: "Bizim eski sınıfta ki erkelerin çoğu alfa olmuş galiba. Omega var mıdır ki sınıfta?"
Emre: "Cidden bu önemli mi? Kimin omega kimin alfa olduğu?"
Emir: "Harbiden önemi var mı? Yani Doruk omega ama güçsüz sanma seni döver bence ,Çağdaş"
Çağdaş: "Oğlum ben boşuna Alfa olmadım tamam mı bir omegadan dayak yemem"
Ethem: "He he bari ilk günden dur tutanak yeme hocalar herkese bağırıyor sonra"
Böyle konuşmaya devam ettik . Çağdaş bir türlü susamadı . yok efendim omegalar ona dokunmazmış kendisi kuvvetliymiş.
Hocalar geldi İstiklal marşını okuduk ve sınıfımıza geçtik. Sırnıfa çıkıp sırama geçtim geçen seneki sıra arkadaşım umut geç kalmıştı bu yüzden yanımdaki oturağı ona ayırdım. Beş altı dakika sonra Umut geldi nefes nefese kalmıştı son dakika yetişmişti belli ki ,oturduğu gibi yanımdan buram buram bir limon kokusu duydum. Ama bu normal limon kokusu gibi değildi sanki feromondu. Yanıma baktım bide ne göreyim Umu geçen sene kesin üst sınıf bir alfa olarak benimseneceğini söyleyen Umut , omega feromonu yayıyor. En azından kabul edilebilir bir seviyede . Kızgınlık feromonu gibi değildi zaten koku normal günlük karşılaşabileceğim bir koku her omega çok az kokardı zaten. Unutmuşum onu ne kadar özlediğimi. Şimdi kokusunu alınca fark ettim ki belki geçen sene Umut'un alfa olarak benimseyeceği düşündüğüm için, 10'a çıkart karşı beslediğim tüm duyguları sadece platonik olarak görmüştü. Peki ya kaderimizde birlikte olmak varsa. Belki geçen sene onu duyduğum bu hisler sadece bana onun omega olacağını ve alfa olmayacağını gösteriyordu. Ama artık ne diyebilirdim ki geçen sene birbirimize söz vermiştik hangimiz omega veya alfa olursa olsun birbirimize saygılı duracaktık. Şimdi ona çıkart bunu söylesem beni yanlış anlamaz mıydı onu kullandığımı düşünmez miydi?
Umut da beni fark etmiş olacak ki bana mutluluk dolu bir yüzle bakıp "Ethem nasılsın " diye seslendi. Açıkçası bir anda bana seslenmesi boşluğuma gelmişti fakat elimden geldiğince hızlı toparlayarak "İyiyim sen nasılsın" diye savuşturmuştum sorusunu
ilk iki dersimiz boş geçti hocaların söylediğine göre edebiyat hocamız bugün hastaymış ve gelememiş okula. Üçüncü dersimiz matematikti Hoca isimlerimizi sorup direk derse başladı. ders sıkıcıydı ta ki umut uyuya kalıp omzuma yaslanıncaya kadar. Dünya sanki bir saniyeliğine durdu kalbim hızlandı. Umut bana yaslanması bu kadar büyük bir olay olmamalıydı değil mi? Umut arada kımıldadı , kısık sesle horladı ve bana sarılırmış gibi ellerini belime götürdü ama bu benim için ciddi bir sorun değil. Bedava limon feromonuna hayır demem yani. Umut yerini beğenmiş olacak ki hiç kımıldamadı , 4 tam ders uyudu . Son ders resim ve müzik arasında seçim yapması için hoca uyanırdı. Yoksa tüm gün bana yaslanıp uyumuş olacaktı. Tabi bende bu işten az kâr sağlamazdım. Ders bitince Umut benden özür dilemeye geldi. Umut omega olmasına rağmen hala bir alfa aurası vardı . Özür dilerken tipik şirin omegalara değil de ,daha olun bir betaya benziyordu. Şirin yerine samimi ama yine de eş değer şekilde bir sertlik vardı sesinde.
Hafta nerdeyse bitmişti cuma günü zaten herkes uykulu olur üstüne birde ders boşsa tadından yenmez. Ben sınıftakilerle uno oynuyorken ,Umut geldi uykulu gözlerle bana baktı. Gözlerini içi sanki galaksideki tüm yıldızların ışığıyla parıldıyordu. gözlerinin altında küçük mor hatlar vardı belli ki uyumamıştı.
E:" Tüm gece oyun mu oynadın?"
U:" Ona benzer bir şey"
E:" Ne yaptın?"
U:" Unut gitsin"
E:" Hadi söyle yaa"
U:" Ethem yeter."
Tam konuşmaya devam edecekken Umut kucağıma oturdu
U:" Çağdaşı yerime almışsın o yüzden bu senin ceza"
Nerdeyse nefesim kesildi. Umut tam da en tehlikeli yere oturmuştu, en korktuğum yerin tam üzerine. Bir hareketi beni beni utanç için de bırakacak bir etki yaratabilirdi. Düşünmesi bile beni kokutuyor ve yüzümü kızartıyordu. Çağdaş bana baktı ve gözleriyle aşağı doğru işaret etti. Umut ne yapabileceğinden habersizmiş gibi yerini beğenmez gibi oynadı. Altında sertleşen şeyin farkında değilmiş gibiydi. Eğer onu tanımasam kendisini ortalamaya ve üstüne bilinçli oturmaya çalıştığını sanacaktım . Bir süre sonra pozisyonunu sevmiş olacak ki uyudu. Son 4 ders boyunca kucağımda uyudu, çıkışta ise hiç bir şey olmamış gibi benle güler yüzle konuşmaya devam etti. Ben o kucağımda otururken nerdeyse kalp krizi geçirirken o günlük güneşlik bana bakıyor benimle dalga geçiyordu.