Okulda bir haftayı aylak aylak gezinerek bitirmiştim yani aslında birazcık korktuğum için hiç dışarı çıkmamış odamda kapalı kalmış olabilirim ama neyse öyle ha böyle bir şekilde o bir hafta geçti işte
Sandra ile tanıştıktan sonra kimseyle tanışmamıştım açıkçası tanışmak da istemiyorum onlar cidden korkutucu ama neden böyleler ki ...
Tam düşüncelere dalmışken alarm çaldı evet bütün akşam hiç uyumamış ve psikopat gibi neden böyleler diye düşünmüş olabilirim ama buradaki sorun kesinlikle ben değilim asıl sorun beni böyle yapanda
"Kapa şu lanet ALARMI !!!"
"Ha?"
Alexandra'nın isyanı üzerine alarmı kapattım ve hazırlanmaya başladım banyoya girip duş aldım ve duşta da okuldakiler hakkında konuşmayı ihmal etmedim daha sonrasında dişlerimi fırçaladım banyodan çıktığımda Alexandra hala yatıyordu uyumuyordu ama yatıyordu
"Hey kalksana okula geç kalacaksın"
"Ben kalıcam sanane !" ( Bana günah sanane der gibi konuşmalarda bu tarz şeyler çok olacak gibime geliyor )
Umursamadan üstümü giymeye başladım
Yani size hazırlanırken ne hissettiğimi pek anlatamam ama denerim hani böyle 1. Sınıfa başlayan çocukların İlk günkü heyecanı olur ya asla ona benzemiyordu daha çok sınav haftasında matematik sınavının olacağı günkü yaşanan o nefret ettiğiniz duyguya benziyordu
Üstümü giyinme işi bitince çantamı da alıp ayakkabılarımı da giyip odadan dışarı çıktım yurdun koridorlarında dolanıyordum sonra yurdun dışına çıktım
Bir sürü garip öğrenci ... bir sürü
Onlara çok bakmaya çalışarak okula girdim bu hem yeni okulumda hem de yeni sınıfımda hem de yeni şubemde ilk günümdü üst kanatlara çıkıp 4 sınıf katına geldim 12/A da idim
Sınıfa girdiğim anda gözüme ilk çarpan ilk sırada oturan Sandra'ydı Tanrım neden neden neden ve en arkadaki bildiğin sıraya yayılmış olan Alexander'ı da gördüm mırıldanmaya başladım ' ben bunu hak edecek ne yaptım ' üzüntümü belli etmemeye çalıştım
"Merhaba Sandra günaydın "
"Merhaba Lara"
Ben Sandra'ya selam vermişken arkadan bir ses yükseldi
"Ölmedin mi sen ?"
"Ne?"
Alexander boş boş şeyler diyordu ne ölmesi be
"Kaç gündür senin okulun hiçbir yerinde bulamayınca öldüğünü falan düşündüm "
"Ölmedim daha merak etme "
"Sabırla bekliyorum o zaman "
Göz devirdim sinirlenmiştim eğerki şuan okulda olmasaydık sanırım onu boğazlardım
Arkadan bir ses geldi
"Selam millet"
Arkamı döndüm açık kahverengi ve dağınık saçlı biri vardı önümde okulun forması yerine basketbol forması giyiyordu Büyük ihtimal bu çocuk okulun popüler çocuğu gibi bir şeydi formasında adı yazıyordu
"Dustin"
Sesli söylediğimi hiç fark etmemiştim
"Vaayy birileri okuma yazma mı öğreniyor yoksa sadece okula yeni gelen bir ölümlü mü ”
"Sanki sen ölümsüzsün ya "
Başta Dustin olmak üzere Sandra ve Alexander gülmeye başladı
"Belki " dedi Dustin
ne diyor bu manyak bir dakika ciddi mi bu yok canım şakadır ah hayır lara bu kesinlikle bir şaka çünkü bu dünyada kimse ölümsüz olamaz öyle değil mi yani
Çok fazla korkmuş olacağım ki Dustin bunu gördü
"Bu kadar korkma sadece minicik bir şaka "
Gülerek Sandra'nın çaprazına oturdu şimdi fark ettim BU SIRALAR TEK KİŞİLİK YAĞ BİR İNSAN NASIL BU KADAR ZENGİN OLABİLİR
Okulda bir haftayı aylak aylak gezinerek bitirmiştim yani aslında birazcık korktuğum için hiç dışarı çıkmamış odamda kapalı kalmış olabilirim ama neyse öyle ha böyle bir şekilde o bir hafta geçti işte
Sandra ile tanıştıktan sonra kimseyle tanışmamıştım açıkçası tanışmak da istemiyorum onlar cidden korkutucu ama neden böyleler ki ...
Tam düşüncelere dalmışken alarm çaldı evet bütün akşam hiç uyumamış ve psikopat gibi neden böyleler diye düşünmüş olabilirim ama buradaki sorun kesinlikle ben değilim asıl sorun beni böyle yapanda
"Kapa şu lanet ALARMI !!!"
"Ha?"
Alexandra'nın isyanı üzerine alarmı kapattım ve hazırlanmaya başladım banyoya girip duş aldım ve duşta da okuldakiler hakkında konuşmayı ihmal etmedim daha sonrasında dişlerimi fırçaladım banyodan çıktığımda Alexandra hala yatıyordu uyumuyordu ama yatıyordu
"Hey kalksana okula geç kalacaksın"
"Ben kalıcam sanane !" ( Bana günah sanane der gibi konuşmalarda bu tarz şeyler çok olacak gibime geliyor )
Umursamadan üstümü giymeye başladım
Yani size hazırlanırken ne hissettiğimi pek anlatamam ama denerim hani böyle 1. Sınıfa başlayan çocukların İlk günkü heyecanı olur ya asla ona benzemiyordu daha çok sınav haftasında matematik sınavının olacağı günkü yaşanan o nefret ettiğiniz duyguya benziyordu
Üstümü giyinme işi bitince çantamı da alıp ayakkabılarımı da giyip odadan dışarı çıktım yurdun koridorlarında dolanıyordum sonra yurdun dışına çıktım
Bir sürü garip öğrenci ... bir sürü
Onlara çok bakmaya çalışarak okula girdim bu hem yeni okulumda hem de yeni sınıfımda hem de yeni şubemde ilk günümdü üst kanatlara çıkıp 4 sınıf katına geldim 12/A da idim
Sınıfa girdiğim anda gözüme ilk çarpan ilk sırada oturan Sandra'ydı Tanrım neden neden neden ve en arkadaki bildiğin sıraya yayılmış olan Alexander'ı da gördüm mırıldanmaya başladım ' ben bunu hak edecek ne yaptım ' üzüntümü belli etmemeye çalıştım
"Merhaba Sandra günaydın "
"Merhaba Lara"
Ben Sandra'ya selam vermişken arkadan bir ses yükseldi
"Ölmedin mi sen ?"
"Ne?"
Alexander boş boş şeyler diyordu ne ölmesi be
"Kaç gündür senin okulun hiçbir yerinde bulamayınca öldüğünü falan düşündüm "
"Ölmedim daha merak etme "
"Sabırla bekliyorum o zaman "
Göz devirdim sinirlenmiştim eğerki şuan okulda olmasaydık sanırım onu boğazlardım
Arkadan bir ses geldi
"Selam millet"
Arkamı döndüm açık kahverengi ve dağınık saçlı biri vardı önümde okulun forması yerine basketbol forması giyiyordu Büyük ihtimal bu çocuk okulun popüler çocuğu gibi bir şeydi formasında adı yazıyordu
"Dustin"
Sesli söylediğimi hiç fark etmemiştim
"Vaayy birileri okuma yazma mı öğreniyor yoksa sadece okula yeni gelen bir ölümlü mü ”
"Sanki sen ölümsüzsün ya "
Başta Dustin olmak üzere Sandra ve Alexander gülmeye başladı
"Belki " dedi Dustin
ne diyor bu manyak bir dakika ciddi mi bu yok canım şakadır ah hayır lara bu kesinlikle bir şaka çünkü bu dünyada kimse ölümsüz olamaz öyle değil mi yani
Çok fazla korkmuş olacağım ki Dustin bunu gördü
"Bu kadar korkma sadece minicik bir şaka "
Gülerek Sandra'nın çaprazına oturdu şimdi fark ettim BU SIRALAR TEK KİŞİLİK YAĞ BİR İNSAN NASIL BU KADAR ZENGİN OLABİLİR
Sıralara bakmaya devam ederken omuzunda bir acı hissettim biri bana omuz mu atmıştı??
Arkamı dönüp baktım da bunun Alexandra olduğunu gördüm
"Benimle alıp veremediğin ne var" dedim
Alexandra umursamadan Alexander'ın yanında bulunan sıraya oturdu
"Önümde bulunan sendin insancık" dedi
Ofladım daha ne kadar psikopata bağlayabilirler merak ettim ve ayrıca Alexandra 'ya kötü kötü bakışlar atıyordum
"Sanırım biri dersi ayakta işleyecek"
Bu ses Dustine aitti ayakta olduğumun farkına yeni varmıştım
"Nereye oturucam "lara-
"Nereyi istersen " Dustin -
" Lara yanımdaki sıra boş " Sandra -
Sandra "nın yanına oturdum ve erken kalmanın yorgunluğu ile kafamı aynı Alexandra gibi sıraya gömdüm birkaç kişi geldi ben onları tanımıyordum ama diğer herkes birbirini tanıyordu herkesin birbirinden farklı görünüşü vardı en son birtane kız sınıfa girerken hoca geliyor diyerek bağırdı ve hızla yerine oturdu kafamı kaldırıp hocanın gelmesini bekledim gelen hocaya baktım ...
______________________________________________________________________çok sonradan geldi özür dilerim sevgili okuyucularım ama Wattpad deki kitabım yani aynı kitap hiç okuma almadığı için yeni bölüm çıkarmak istemedim ve bu tatil bana çok zorlu ve çok kötü geldi yazacak motivem hatta hayatta kalma istediğim bile kalmadı ama inşallah toparlanacağım ve sakin sakin mutlu mutlu kitabımı yazmaya devam edeceğim
