Bölüm 23 – Abisinin Dönüşü
Mina, sabah işe gitmek üzere hazırlanırken cep telefonu çaldı. Tanımadığı bir numara ekrandaydı.
“Mina, ben… Ahmet, abim.”
Sözler, sanki yavaşça ona ulaşmış gibiydi.
Mina, telefonun ekranına uzun uzun baktı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi.
“Ne? Abim mi?”
Birden kalbi hızla çarpmaya başladı. Yıllar sonra abisi, hapisten çıkmıştı.
“Mina, ben buradayım. Konuşmamız lazım.”
Mina, telefonun tuşlarına bastı. “Ama sen… Hapisteydin. Nasıl, neden?”
“Çok şey oldu, ama şimdi buradayım. Bir görüşmemiz gerek.”
Ahmet’in sesi, telefonun diğer tarafından duyuluyordu ama sesindeki huzursuzluk, Mina’nın içini burktu.
Bir anda, Burak’ın yanına gitmesi gerektiğini düşündü.
Hemen ona mesaj attı:
“Abim hapisten çıkmış. Onunla görüşmem gerek.”
Burak’ın cevabı hızlıydı:
“Gideceksen, ben de seninle gelirim.”
Mina, telefonu kapattı, derin bir nefes aldı ve Burak’la evden çıkmaya karar verdi.
Saat 17:00 – Ahmet’in Evi
Ahmet’in evine vardıklarında, evin kapısının önünde bir silüet belirdi. Kapı yavaşça aralandı ve Mina’nın gözleri, bir zamanlar tanıdığı ama şimdi yabancılaşmış olan yüzle karşılaştı.
Ahmet, yıllar sonra karşısında duruyordu.
İçeri girmesi gerektiğini biliyordu ama bir an, ne yapacağını bilemedi.
Burak’ın elini sıkıca tuttu, arkasında durarak ona destek oldu.
“Mina, uzun zaman oldu. Sen nasılsın?” Ahmet, gözlerini sıkıca kapatarak başını eğdi.
Mina, kalbinin ağırlaştığını hissetti.
“Beni aramanın bir nedeni var mı, Ahmet?”
Ahmet, bir süre sessiz kaldı, sonra derin bir nefes aldı.
“Evet. Çok şey oldu. Ama, Mina… Her şey değişti. Hatalarımı telafi etmek istiyorum.”
Burak, Mina’nın yanına yaklaşarak omzuna dokundu.
“Beni üzme, Mina. Ben buradayım. Seninle birlikteyim.”
Mina, içindeki karışıklığı bir anlık olarak bastırmaya çalıştı. Ahmet’in gözlerinde hala eski hataların izleri vardı, ama aynı zamanda pişmanlık da görünüyordu.
Mina, Burak’a baktı ve derin bir nefes aldı. “Birlikte her şeyin üstesinden geleceğiz.” dedi.
bY=Ecem