Alev ve Asya’nın arası gün geçtikçe daha da gerilmişti. Sınıf arkadaşları ikisini bir arada görünce ortamı hemen terk eder olmuştu. Ama öğretmen, bu gerginliğe rağmen ikisini aynı grup çalışmasına verdiğinde herkes büyük bir patlamayı bekliyordu.
Kütüphanede bir araya geldiler. İlk başta göz göze bile gelmediler. Sayfalar arasında geçen dakikalarda sessizlik hâkimdi. Sonra Asya dayanamayıp söze girdi:
“Gerçekten mi? Buse'nin seni tehdit ettiğini düşünüyorsun hâlâ?”
Alev gözlerini defterden kaldırdı. “Ben sadece... onu anlamaya çalışıyorum. Herkes bir anda onun etrafında dönmeye başladı.”
Asya derin bir nefes aldı. “Belki de sorunun Buse değil, kendi duygularınla yüzleşememen.”
Alev gülümsedi. “Sana bunu söyleyen biri olmalıydı zaten.”
İkisinin gözleri buluştu. İlk kez öfke yerine başka bir şey hissettiler—merak, bir çekim… Aslında ikisi de fark etmeden aynı savaşın içindeydi. Aynı dürtülerle, aynı karmaşayla… Belki de birbirlerini anladıkları için bu kadar serttiler.
Sessizlik tekrar çöktüğünde, bu kez rahatsız edici değil, garip bir sıcaklık vardı aralarında. Asya hafifçe gülümsedi. “Belki de... düşmanlık yerine bir kahveyle başlasaydık?”
Alev şaşkın bir bakış attı, sonra gözlerini kaçırarak başını salladı. “Belki de hâlâ geç değildir.”
Bu sırada Volkan, Buse’ye yaklaşmak için yeni yollar arıyordu. Onu daha iyi tanımak istiyordu ama Buse hâlâ mesafeliydi. Günün birinde okul çıkışında bisikletini düzeltirken Buse’yi tekrar yakaladı.
“Elinde bir kitap gördüm dün. Virginia Woolf muydu?”
Buse bir an durdu. “Evet… şaşırdım, bunu fark ettiğine.”
Volkan omzunu silkti. “Belki seninle aynı sıralarda otururken dikkatli olmayı öğrenmişimdir.”
Bu sefer Buse gülümsedi. “Belki de senden beklediğimden fazlası var.”
Volkan da gülümsedi. “Bu iyi mi, kötü mü?”
“Henüz karar vermedim,” dedi Buse, bisikletine binip uzaklaşırken.
Volkan ardından bakarken mırıldandı: “Ben kararını bekleyeceğim.”
Evet biraz kısa oldu arkadaşlar ama bir dahakine daha uzun bir bölüm atıcam. Kendinize cici bakınn 💜🪐🪷
