''Anneee, okul kıyafetlerimi gördün mü?''
''Dolapta Ezgi, üst rafta.''
''Tamam.''
Okul kıyafetlerimi giydikten sonra aşağıya inip kahvaltı masasına oturdum.
Tam bir şeyler yiyecekken gözüm masanın üzerinde duran telefona kaydı. Saat tam olarak ''08.45''ti. Olamaz. Okulum başlayalı tam 15 dakika olmuştu.
En fenası da ilk ders matematikti. Matematikten oldum olası nefret etmişimdir. Nedeni ise ilkokul da sadece bir soruyu yanlış yaptım diye öğretmenin beni herkesin önünde azarlamasıydı.
Hızlıca kahvaltı sofrasından kalktım, çantamı aldım, annemle vedalaşıp koşar adımlarla evden çıktım.
Okulun heybetli kapısından geçip, sınıfıma girdim. Bir de ne göreyim herkes birbiriyle şakalaşıyor, gülüşüyor, eğleniyordu.
Bense sınıfın ortasında öylece kalakalmıştım. Herkes bana bakıyordu. Benimse tek düşündüğüm şey öğretmenin nerede olduğuydu.
''Offf!''.Doğru öğretmenin bugün doktor randevusu vardı. Yani ders boştu.
Koşturmaktan az kalsın düşüp bayılacaktım.
Hızlıca gidip sırama oturdum ve kitabımı açtım. Kitap derken yanlış anlamayın öyle test kitabı, ders kitabı falan değil yani. Asla yanımdan ayırmadığım bir tanecik okuma kitaplarım.
Ben küçüklükten beri kitap okumaya bayılan bir insanım. Doğruya, bu günlerde onun yüzünden pek kitaplara zaman ayıramadım.
''O'' kim mi?. Doğru, sizi hala tanıştırmadım o Asaf ARSLAN. Yani kısaca ''Bay matematik''. Bana kıyasla matematikte bir numara.
Ben bir yandan kitabımı okuyup bir yandan da hayallere dalmışken sınıfın kapısı açıldı ve içeriye Melek öğretmen (Matematik öğretmeni) girdi.
,
Bütün sınıf şaşırdıktan sonra öğretmen ''İşim erken bitti.'' dedi. Hepimiz ders işleyeceğiz sanırken öğretmen ''Bugün ders yok.'' dedi ve sınıftan çıktı.
Herkes kahkahalar atarken o ise kitabına devam ediyordu. Onu da gördüğümden beri elinden kitap düşmüyordu. Bu iyi bir şeydi.
Dersler bittikten sonra tam çantamı alıp çıkarken bir ses ''Ezgi'' dedi.