Hani herkes bir anda her şeyden sıkılır, sonra bir anda "Artık hayatımı düzene sokacağım," der ya; ben de onlardan biriyim. Ama bunu düzenli söyleyen tiplerden... Bakın, yapan demiyorum, söyleyen diyorum. Niye? Çünkü anca söylemekle yetiniyorum.
Hani bir de hayatı düzene sokmak için belli günler, saatler koyanlar olur ya:
Bu yılbaşı,
Bu pazartesi,
Yarın,
Saat tam olduğunda, buçuk geçtiğinde falan filan...
Ben genelde yarıncıyımdır. Ne zaman ki telefona bakmaktan artık isyan bayrağı çekmiş gözlerim, başımı eğmekten kamburlaşmış vücudum kendini bana hatırlatsa hemen bir program oluşturur; "Yarın şunu şu saate yapacağım, şu sporu yapacağım, şu işleri halledeceğim," falan filan diye detaylı bir program hazırlarım. Veya ilk birkaç şeyi yaptıktan sonra beynimin "Bugün çok yoruldun," sinyallerine kanıp programı bitiririm o gün. Diyelim ki buna kanmadım; ikinci gün, üçüncü gün ya da bir hafta içinde o program illaki bir sebepten, bir olaydan ötürü mahvolur.
Ama şimdi hakkımı yemeyeyim, bir ara cidden çok iyi gidiyordum. Böyle sporum, programım tam... Ama sporu evde yapıyorum tabii ki. Neyse işte, YouTube'dan bir kanal bulmuştum, oradaki bir ablanın videosunu izliyordum. Neyse, o videoda bir hareket vardı; Süpermen hareketi miydi neydi adı? Bu harekette şöyle yüzüstü uzanıyorsunuz; kollarınızı öne doğru, bacaklarınızı geriye doğru uzatıp hafif karnınızın üstünde yükselerek bekliyorsunuz.
Ben de hayatımın en büyük hatasını yaptığımı bilmeden akşama bıraktım bu sporu. Şansa o gece de amcamlar bize gelmeyi planlamış. Tabii ben masum masum odamda sporuma başladım. İşte bu dediğim Süpermen hareketine başlamıştım ki amcam ve küçük oğlu bizim odanın kapısını açtı. Beni o halde görünce amcam, "Ooo, kuş olup uçacak mısın?" diye dalga geçti. Ama öyle böyle değil; babama anlatıyor, babaanneme anlatıyor falan, nasılda gülüyor! O zaman o kadar utandım ki... Üstüne birde ablam ve kardeşlerim görünce onlar da dalga geçmeye başladı. "Kuş olup uçma" şakaları motivasyonumu altüst ettiği için bıraktım.
Ama bir süre sonra, "Yaptığım şeylerde cidden utanılacak bir şey yoksa ne diye utanayım?" diye düşünüp tekrar başlamıştım ki bu sefer karşıma sınav haftası çıktı. Liseden kalma "sınavlara son gece çalışma" alışkanlığım beni hâlâ bırakmadığı için yine tüm sınavlara son gece çalışmanın verdiği stres, uykusuzluk, halsizlik ve zamansızlık durumları yüzünden tekrar ara verdim.
Neyse ki benim için artık okul bitti —yani şimdilik— ve yarın yine başlıyorum, yeyy! Siz de eğer ulaşmak istediğiniz bir şey varsa yarın başlayabilirsiniz, çünkü ben öyle yapacağım. Bana başarılar dileyin, ben de size diliyorum! 😘