Öncelikle herkese merhaba. Şimdiden kitabımı okuduğunuz için teşekkür ederim hepinize...
Bu kitaba başladığımda yanımda olan ve en büyük destekçilerim olan GECE ve GÜNEŞ'E teşekkür ederim.
Bu bölümü sevgili okurum @duru_tstn'ye (instagram hesabı) ithaf ediyorum.
İlk 2 ya biraz kısa kusura bakmayın ilk bölümler olduğu için öyle ve karakterlerime resim falan ayarlamadım herkes kendi hayal ettigiyle güzel diye. Şimdiden iyi okumalar dilerim...
Seviliyorsunuz...
♡♡♡♡♡
Gözlerimi açtığımda bir depo da uyandım. Hiç bir şey hatırlamıyordum. Bir sandalye de ellerim ve ayaklarım bağlı,başımda da bir çuval vardı. Bana ne oldu?. Ben neredeyim?.
Kafamdaki çuval olmasaydı daha güzel nefes alacaktım ama neyse. İçimden gelen bir dürtüyle "Kimse var mı?" diye seslendim. Arkamdan birden ses geldi ama ben kafamdaki çuval yüzünden hiç bir şey göremiyordum. Ama ses çok tanıdıktı.
Bana "Bağırma öğrenci. Seni burada benden başkası duyamaz " dedi. Bu ses bu ses okula yeni gelen Matematik Hocamız aynı zaman da da Sınıf Hocamız olan Karan YILMAZ'IN sesiydi. "Beni neden buraya getirdiniz Hocam?. Benden ne istiyorsunuz?" dedim.
Kafam da ki çuvalın çekilip çıkarılması bir oldu. Saçlar diken diken. Bana sinirli sinirli bakıyordu. Sanki orman yeşili gözleri bana ölüm vaad ediyordu. Hiç bir şekilde konuşmuyordu. Nedensizce gözlerime kitlenmişti.
Bir kaç kez Hocama seslendim ama ses vermedi.
Duyduğundan şüpheliyim Eslem.
"Hocammm" diye bağırdığımda kendine geldi.
Sonunda Hocammmm sonunda.
Bana tekrar orman yeşili gözlerini dikerek sinirli sinirli bakmaya başladı.
Hocam nie ole bakıyorsunuz?. Annenizi şey etmedik yani.
Bende hemen "Hocam bir şey söylermisiniz korkuyorum?" dedim. Hala bana bakmaya devam ediyordu. Ya Sabır ya sabır. Yine ses yok. Bu sessizlik sinirimi bozmaya başladı. En sonunda benim şarteller attı Karan Hocaya doğru carlamaya başladım. Galiba bu bağırışlarım onunda sinirini bozmaya başlamıştı. Çene kaslarının kasılması ve dişlerini sıkması sabrının sonuna geldiğini ispatlıyordu.
Seni halledecek şimdi oynat bakalım.
Tam o anda Karan Hoca bana okkalı bir Osmanlı tokatı yapıştırdı.
Hocam bu kadar sert tokat atmak için mermerde çalışması gerekiyordu. Galiba mermerden çalışmış.
Sol yanağımı hissetmiyorum. Allah rahmet eylesin. Amin.
Kulağıma biri "Eslem,Eslem" diye bir ses geldi. Sonra kolumu biri tuttu ve beni hafif hafif sarsmaya başladı. Sonra ben gözlerimi hafif araladım ve ne göreyim dersete uyuya kalmışım. Ama kimin dersinde. Bilin bakalım.
Yeni matematik Hocamız olan Karan Hocanın dersinde. Kafamı sıradan azıcık kaldırdığımda fark ettim ki kolumun üzerine yatmışım. Kolum galiba felç oldu.
Hayvan gibi uyursan tabi felç olur.
Sonra kafamı sıradan tamamen kaldırdığımda başımda dikilen bir adet Karan Hoca görmeyi planlamıyordum.
Karan Hoca bana o güzel,yeşil gözlerini dikerek "Eslem iyi misin?. Neden Hocam diye bağırıyorsun?" dedi.
Ben şok oldum. Allah'a şükürler olsun ki hepsi rüyaymış. Bu gördüğüm rüyadan sonra bana bi tırsma geldi. Biraz sınıfın odak noktası olduk ama bu rüyanın gerçek olmasından iyidir yani.
Sen daha çok odak noktası olacaksın Eslem Hanım.
"Kusura bakmayın Hocam. Gece geç uyuduğum için oldu. Bir daha olmaz. Özür dilerim" dedim. Hala Karan Hoca bana bakıyordu.
Ne yapmasını bekliyordun ayıptır sorması.
"Önemli değil Eslem. Bundan sonra derslerde uyumamaya çalış. Gece de geç uyuma" dedi ve derse geçti. 2 ya da 3 dakika sonra bütün gözler üzerimden çekildi neyse ki.
Lan olm sınıfa rezil olduk ya. Skandal.
Sen daha skandal görmedin.
Neden ilk 2 saate Matematik koyarlar ki?. Amacınız ne Hocam sizin?. Allahtan dersin bitmesine 15 dakika vardı. Ben nasıl olur da 2 saat deliksiz uyudum. Sorgulanır.
-15 moment later-
