Her zamanki gibi siyah beyazdım tamamen sıkıcı.Saat 8 gibi sınıfa girdim.Pek fazla kişi yoktu."..." Birisi bana mı seslendi? "..." Kimsiniz? "..." Kat tamamen boş birisinin olma ihtimali yok? "..." Kafaya takmamaya karar verdim.'İşe yaramazsın kimseyi mutlu edemiyorsun kendini bile! Sen zarar görünce gülüyorlar.Bari intihar ette tam gülsünler en azından ailene yararın olur.' ' Aptaldın ve hala aptalsın neden ablan abin gibi değilsin ki?' 'Beceriksiz çocuk!' 'Duvara anlatsam daha iyi dinlerdi!' ' Ne yani kızınla beni bırakıp ona mı gidiceksin!' '....' '....' Cidden iç sesimi susturmam gerek. Çoktan arakadaşım geldi bile.'Kendini beğenmiş!' SUS ARTIK! "..." görmezden gel...
"Selam ..."
"Selaaaaam!!!!" 'Mutlu davranmaktan nefret ediyorsun değil mi? Yalancı.'
Bir süre arkadaşımla konuşuyoruz. Okul çıkışı da yaklaşmaya başlıyor. En azından bir kaç saattir tabloların veya panoların içinden birşeyler çıkmadı.Mutlumuyum değil miyim mutlu muyum değil miyim mutlu muyum değil miyim mutlu muyum değil miyim?
:)
Senden nefret ediyorum... 'Ama ben senim'