Hava biraz sakin. Bulutlar varlıklarını gizlememekle beraber seslerini çıkarma taraftarı değiller. Hafif bir sonbahar rüzgarı. Yapraklar da haliyle havada uçuşuyor. Kahverengi, soluk, renksiz yapraklar bir renk cümbüşü yaşatmıyor bana. Ne acı. Oysa gökkuşağının her renginde bir yaprak olsa; götürse beni rengarenk, tozpembe hayallerime. Sanırım vakti dolan şeyler dibe batıyor aynı yapraklara olduğu gibi. Ve ben. Artık ben; kahverengi, soluk, renksiz bir yaprağım. En dipteyim. Sadece son aşama kaldı. Ölüm.
Kendimi öldürme fikri uzun zamandır aklımda olmakla beraber asla uygulamaya koymadığım bir olguydu. Nedendir bilmiyorum geçerli bir sebebi yok. Ama illa bir cevap verecek olsaydım ''günün birinde yastığa başımı koyduğumda yaşamaya değer bir hayat için'' olurdu. Ancak bekle bekle nereye kadar.
Aklımda acaba ölünce ne olacak merakı asla olmadı. Oysa ölümden sonraki yaşam insanları bu hayata bağlar. Bense sadece bu hayattan çekip gitmeyi düşünüyorum.
Ölmeden önce ''son akşam yemeği''ni yesem iyiydi. Muhtemelen kocaman bir pizza söylerdim ya da bir kremalı tavuklu makarna belki de...
İşin kısası son yemeğimi yiyemedim. Banyoya geçtim. Bileklerimi keserek orada hayatıma son verecektim. Biraz tereddütten sonra ikisini de dikiş tutmaz bir biçimde kestim ve acı başladı. Acı biraz zaman sürdükten sonra yerini kulak çınlamasına bıraktı. Şimdi etrafı lavanta ve yasemin kokuları kapladı ve gözlerim karardı. Evet son işte böyle bir şey. Yavaşça bir yerden süzülüyor gibi gidiyorum. Sanki kaz tüyleri beni okşuyor düşerken. Büyük bir rahatlama hissi geliyor akabinde. Hmm... Bir ses... Gidip geliyor. Kısık kısık ve dingin.
-... geldiniz.
Ne
-Hoş geldiniz.
İyi de nereye? Cevap verip vermeme arasında kaldım en sonunda kendisi ''hoş geldiniz'' girişinden sonra birşeyler anlatmaya başlamayınca cevap vermek durumundaydım.
-Hoş buldum.
-Burası sonraki Dünya. Siz insanların tabiri ile cennetle cehennem.
Ne? Ne diyor bu kadın?
-Öncelikli olarak size kuralları ve burayı tanıtayım.
Her şey üstü üstüne binmişti ama merak ettiğim için anlatmasını bölmedim.
-Bu dünyadaki kurallar şöyledir:
1- Ölen insanlar, öldükten sonra tam o sırada yeni doğan bir insanın rüyalarını kontrol etmek ile görevli olur.
2- Görevi kişinin bilinçaltını kontrol ederek onu kendi yönettiği rüyalar doğrultusunda bir kişilikte yaratmaktır.
3- Rüyacının görevi başarı ile sonuçlanırsa alacağı 2 ödül vardır
4- İlk ödül rüyacının kendi ruhu ile tanrı elçilerinin belirlediği bir ruh birleşerek dünyada tekrar hayat bulmasına izin verilir.
5- İkinci ödül rüya görevlisi dünya ve rüya görevlilerinin dünyası arasında istediği gibi dolaşabilir. Ama onu ne rüya görevlileri ne de insanlar göremez.
6- Rüyacı görevini başarıyla tamamladıktan sonra kendi ruhu ile tanrıların istediği bir ruh birleştiğinde o ruh insan aleminde ölüp rüya alemine geldiğinde görevini başarı ile tamamlarsa döngü böyle devam eder.
7- Rüyacının görevi başarısızlık ile sonuçlanırsa sonsuz boşluğa gönderilir.
8- Rüyacının kendisi sonsuz boşluğa gönderileceği gibi eğer arkasında bir reenkarnesi var ise o da onunla beraber sonsuz boşluğa gönderilir.
9- Rüya görevlisi olan kişi görevi kabul etmezse otomatik olarak boşluğa gönderilir.
10- -----
-Kısacası bu dünya önceden geldiğiniz dünyadaki kişilerin rüyalarını yönettiğiniz yerdir. Kurallar da tabloda gördüğünüz gibi.
-Yani şimdi ben öldüm ve rüya görevlisi oldum. Benim öldüğüm zaman ile aynı zamanda doğan birisi için görevlendirildim. Ve amacım ona göstereceğim rüyalar ile kişiliğini oluşturmak.
-Aynen öyle.
-Vay arkadaş... Kişilik nasıl oluşuyor?
-İnsanlar küçükken gördüğü rüyalar sonucunda kişiliğini oluşturur. Çevre faktörü devreye girince bazı kişilerde işler değişir. Bazılarının çevresi baskın özellikte çıkar. Bazen rüya görevlisinin gösterdiği rüyalar baskın çıkar.
Ama bir eksik var. 10. Kural yazmıyor.
-10. Kural neden yazmıyor?
-10. Kural 2 şart ile öğrenilebilir. Ne o 2 şartı ne de 10. Kuralı paylaşamayız.
-Tamam o halde.
-Aklına takılan herhangi bir soru var mı?
-Hayır.
-O halde görevine başlayabilirsin.
Yine kaztüyleri tarafından okşanma hissi ve karanlık. Sonunda geldim. Ne tatlı bir bebek. Hastanedeyiz. Zaten bebek başka nerede doğacaktı. Kapıda ''HOŞ GELDİN AREL BEBEK'' yazıyor. Bebeğimizin adı Arel. Annesine babası Selin diye sesleniyor. Bu yüz tanıdık. Garip bir şekilde çok tanıdık. Yanında kız kardeşi var sanırım. Bir dakika? Kız kardeş mi? YOKSA ADI CEREN Mİ? EVET! ADI CEREN! SELİN BENİM LİSEDEKİ SEVGİLİM. BU HAYATTAKİ İLK VE TEK SEVGİLİM SELEN IŞIĞIN BEBEĞİ AREL IŞIĞIN RÜYA GÖREVLİSİYİM!
