Bölüm 6

Telefon yere çarptığında çıkan ses… odadaki sessizliği parçaladı. Ama hiçbiri eğilip almaya cesaret edemedi. Çünkü hepsi aynı şeyi düşünüyordu: Az önce gördükleri gerçekti. Liva bir adım geri attı. “Ben… ben bunu açıklayamam…” dedi titreyerek. Atlas hemen arkasına geçti, refleksle onu korur gibi. Ama gözleri hâlâ etraftaydı. Baran ise sadece Alin’e bakıyordu. Alin donmuştu. Sanki bir şey dinliyordu. “Alin…” dedi Baran yavaşça. “Bize ne oluyor?” Alin cevap vermedi. Sonra çok hafif bir sesle: “…geldiler.” O anda— soğukluk arttı. Sanki oda bir anda buz kesmişti. Liva kollarını tuttu. “Bir şey… nefes alıyor gibi…” Atlas kaşlarını çattı. “Ben de hissediyorum.” Ama ses yoktu. Hiçbir şey görünmüyordu. Ve bu… daha korkutucuydu. Baran yavaşça bir adım attı. “Bir şey yoksa korkacak bir şey de yoktur…” Cümlesini bitiremedi. Çünkü o anda— bir şey koluna dokundu. Baran’ın nefesi kesildi. Gözleri büyüdü. Yavaşça koluna baktı. Hiçbir şey yoktu. Ama… derisi içeri doğru çökmüştü. Sanki görünmeyen bir el… onu tutuyordu. “Alin…” dedi zorla. Sesini zor çıkarıyordu. “Bir şey… bana dokunuyor.” Alin’in gözleri bir anda ona döndü. “SAKIN HAREKET ETME!” Ama geç kalmıştı. Baran’ın kolu aniden yukarı doğru çekildi. ZORLA. “AHH!” Baran yere düştü. Atlas hemen yanına koştu. “Baran!” Ama onu tutmaya çalıştığı anda— Atlas da geri savruldu. Sanki bir duvara çarpmış gibi. Liva çığlık attı: “GÖRÜNMÜYOR AMA ORADA!” Alin’in nefesi hızlandı. “Bırak onu…” dedi. Ama bu bir rica değildi. Bir emirdi. O an— odadaki her şey titremeye başladı. Cam kırıkları havaya kalktı. Perdeler savruldu. Ve Alin’in gözleri… kısa bir anlığına karardı. “DEDİM Kİ—” Sesi değişti. Daha güçlü. Daha derin. “BIRAK ONU!” Bir anda— Baran’ın kolu serbest kaldı. Yere düştü. Hızlı hızlı nefes aldı. Ama bu sefer… kan vardı. Kolunda ince, uzun bir iz oluşmuştu. Sanki bir şey… onu çizmişti. Liva geri çekildi. “Bu… bu artık sadece korkutmak değil…” Atlas dişlerini sıktı. “Bize zarar verebiliyorlar.” Sessizlik. Alin yere baktı. Sonra fısıldadı: “…hayır.” Başını kaldırdı. Gözleri doluydu. “Beni istiyorlar.” Baran zorla ayağa kalktı. “Ne demek bu?” Alin bir adım geri gitti. “Sizi değil…” Sesi titredi. “…beni seçtiler.” Bu söz odada yankılandı. Baran hiç düşünmeden ona doğru yürüdü. Atlas bir şey diyecekti ama durdu. Baran Alin’in tam karşısına geldi. “Bundan sonra yalnız değilsin.” Alin başını kaldırdı. Şaşırmıştı. Baran devam etti: “Ne olursa olsun… seninleyim.” Bir anlık sessizlik oldu. Ve ilk kez— Alin gerçekten korkmadı. Ama o anda— fısıltı geri geldi. Bu sefer hepsi duydu. “…evet…” “…o seçildi…” “…ama siz de…” Oda bir anda buz kesti. Ve son cümle geldi: “…sıradakiler sizsiniz.