Beşinci gece, aslında ormandan kaçıp kurtulduğum o ilk günün hemen ardındandı; ama kâbus benim için bitmemişti, sadece yer değiştirmişti.
Polis ekipleri beni yolda bulup Londra'daki güvenli bir hastaneye ulaştırdıktan sonra hemen koruma altına almışlardı. Ancak ruhum hâlâ o dondurucu kulübedeydi. Gece yarısı olduğunda, odadaki pencerelerden sızan fırtınanın uğultusu, bana o uğursuz çarşamba gününü ve ormandaki o karanlık ağaçları hatırlatıyordu.
Gözlerimi her kapattığımda Kevin'ın o buz gibi sesi zihnimde yankılanıyordu. Polisler bir yandan beni sakinleştirmeye çalışırken, diğer yandan telsizlerden gelen anonslarla sarsılıyorlardı. Kevin'ın evine yapılan baskının sonuçları hastane odasındaki sessizliği bıçak gibi kesti:
Polisler onun evini aradıklarında, bodrum katında gizlenmiş korkunç bir manzara, yani şimdiye kadar öldürdüğü 42 kişiye ait ceset kalıntıları bulmuşlardı. Arkadaş sandığımız o psikopat, meğer bir seri katilmiş.
Hastanenin beyaz duvarları arasında, dışarıdaki fırtınayı dinlerken derin bir nefes aldım. Alex, Leo, Sabrina ve Sulan... Hepsi o ormanda kalmıştı. Ben ise, yani Demi, Kevin'ın o kanlı listesindeki 43. kurban olmaktan son anda kurtulmuş, onun karanlık oyununu canlı bitirebilmiş tek kişiydim.
O gece sabaha karşı, gözlerimi hastane odasının tavanına dikip kendi kendime fısıldadım: *"Bitti Demi, artık güvendesin."* Ama biliyordum ki, takvimler hangi yılı gösterirse göstersin, içimdeki o karanlık ormanın uğultusu asla tamamen susmayacaktı.