Nytchopilia

Zamanın arasında, boşluğun altında kalmıştım. Tek isteğim onlarca masum insanın canını acıtan o mahlukatların hayatını kendi ellerimle yırtıp atmaktı. Fakat her düşüncem beni bir yeraltı zindanı gibi sopsoğuk yapsa da o... Onun yaşam dolu gözleri hayatım daha önce sanki hiç yaşanmamış gibi baştan yaratmak istedi beni. Ama nasıl yaşarsan öyle ölürsün. -Barlas... Onun titreyen sesini duyduğumda tek isteğim ilk defa bir insanı yaşatmaktı ellerimin arasından kayıp gidişini izlemek değil. -Gitme Hare, şimdi değil. İzin ver ilk kez istemişken birini yaşatayım. Peki benim bu zift dolu toprağımda bir kez olsun bir kalp yeşerecek miydi?