Ertesi gün Nova, gece gördüğü rüyayı ve falcının sözlerini aklından çıkaramıyordu.
Özellikle o cümle...
“Senin kanın onları uyandıracak...”
Nova, bunun ne anlama geldiğini öğrenmeye karar verdi.
İşten çıkar çıkmaz falcının dükkânına gitti.
Fakat dükkâna vardığında gözlerine inanamadı.
Dükkân yoktu.
Ne kapı vardı...
Ne pencere...
Ne de yaşlı kadın.
Sanki orada hiçbir zaman böyle bir dükkân olmamıştı.
Nova şaşkınlıkla etrafına baktı.
— Bu nasıl mümkün olabilir?
Tam o sırada arkasından bir kadın sesi duyuldu:
— Aradığın cevap yerin altında.
Nova hızla arkasını döndü.
Ama kimse yoktu.
Bu sözler Nova'nın kafasını daha da karıştırdı.
Falcının söylediklerini düşünerek şehrin dışındaki eski bölgeye gitmeye karar verdi.
Burası yıllardır terk edilmişti.
Yıkılmış taş duvarların arasında ilerlerken yerde garip bir sembol gördü.
Nova olduğu yerde durdu.
Sembol ona çok tanıdık geliyordu.
Çünkü sembol...
Kendi elindeki doğum lekesine çok benziyordu.
Nova diz çöktü ve sembole dokundu.
Bir anda eli yanmaya başladı.
— Ah!
Elini hızla geri çekti.
Tam o anda yer sarsıldı.
Toprak çatlamaya başladı.
Nova korkuyla geriye kaçmaya çalıştı.
Ama çok geçti.
Ayağının altındaki toprak çöktü ve Nova karanlık bir boşluğa düştü.
Uzun süre aşağı doğru sürüklendi.
Sonunda sert bir taş zemine çarptı.
Nova gözlerini açtığında kendisini devasa bir yeraltı salonunda buldu.
Duvarlarda yüzlerce meşale yanıyordu.
Ama asıl korkutucu olan şey...
Salonun her tarafında 150'den fazla taş tabut bulunmasıydı.
Nova yavaşça ayağa kalktı.
— Burası neresi?
Tam o sırada gözleri salonun ortasındaki büyük taş platforma takıldı.
Platformun üzerinde bir adam yatıyordu.
Nova'nın kalbi hızla çarpmaya başladı.
O adamı tanıyordu.
Rüyalarında gördüğü adamdı.
Nova fısıldadı:
— Sen...
Adamın gözleri yavaşça açıldı.
Nova korkuyla geri çekildi.
Adam ayağa kalktı ve ona baktı.
Sonunda konuştu:
— Sonunda geldin.
Nova titreyen bir sesle sordu:
— Sen kimsin?
Adam sakin bir şekilde cevap verdi:
— Valeriy.
Nova hemen sordu:
— Beni neden buraya getirdin?
Valeriy başını salladı.
— Ben getirmedim.
— O zaman kim getirdi?
Valeriy'in gözleri Nova'nın eline kaydı.
Doğum lekesine baktı.
Sonra:
— Senin kanın.
Nova'nın yüzü soldu.
Falcının sözleri tekrar aklına geldi.
“Senin kanın onları uyandıracak...”
Nova taş tabutlara baktı.
— Burada ne oluyor?
Valeriy sessizce tabutları gösterdi.
— Bunlar yıllardır uyuyor.
Nova korkuyla sordu:
— Kim?
Valeriy ona baktı.
— Benim halkım.
Nova'nın gözleri korkuyla büyüdü.
Tam o anda...
Taş tabutlardan birinin içinden çok hafif bir ses geldi.
Tık...
Nova donup kaldı.
Valeriy'in yüzündeki ifade değişti.
Ve salonun derinliklerinden başka bir ses yükseldi:
— Uyanıyorlar...
Nova nefesini tuttu.
Valeriy ona döndü.
— Artık çok geç.ardi 3 bölüm de