Sema anlatıyor.
Eve geldiğimizde kimse yoktu. Odama girdiğimde kapı bir anda kapandı. Arkamı döndüm Behlül kapının önünde dikiliyordu. "Odamdan çık Behlül!" Ne haltla odama geliyordu? "Hayır. Hala sorularım var." 'Hala sorularım var bla bla.' "Sadece bir hakkın var." Yatağa oturdum. Bana doğru birkaç adım attı. " İnsanların sana ilaç vermesine neden izin veriyorsun?" Of. "Çünkü canım sıkıldı. Soru hakkın bitti çık odadan." Behlül bileklerimi sertçe tuttu. "Bu bir cevap değil." İç çekti. "Sen kimsin." Kıkırdadım. "Ben Sema." Bileklerimi daha da sert tutu."Bu hiç bir şeyi açıklamıyor! Benim tanıdığım Sema böyle biri değildi." "Ne yani değişemezmiyim?" Bileklerimdeki ellerini biraz gevşetti. "Sema bana her şeyi anlatabilirsin. Rol yapmayı bırak artık." Bilmek mi istiyordu. Ayağa kalktım ve Behlülü ittirdim. "Bu bir rol değil! Ben değiştim tamam mı? Ve bu hayatı istemedim, bir mafya prensesi olmak istemedim, adam öldürmek istemedim, birilerinin gözlerimin önünde işkence çekmesini istemedim, denama gizli bir kod yerleştirilmesini istemedim, gözler önünde olmak istemedim, ******* istemedim, sürekli kaderimi başka insanların yazmasını istemedim. Ama hayat böyle işlemiyor. Şimdi bırak kaderimi uzun zaman sonra tekrardan yazmaya başlayayım." Behlül şok içinde gözlerime bakıyordu. Yatağa geçtim. Bir süre ayakta durduktan sonra yanıma oturdu. "Seni tam olarak anlayamam ama çektiğin acıları biraz olsun benimde hisetmişliğim var." Nedemek istiyordu? Gözlerinin içine baktım. Dokunsam ağlıycak gibiydi. "Hiç sevdiğin birinin senin yüzünden öldüğünü düşündün mü?"
" Evet sürekli. Bazen kurtarma şansım oluyordu oldu. Ama çoğunu kurtaramadım. Ama o adamların hiç birini tanımıyordum. Babam hariç. Eğer ben dünyaya gelmeseysim mafyalar onu öldürmezdi. Çünkü korumak zorunda olduğunu düşündüğü biri olmazdı ozaman. " Yine anılarda kaybolmuştum, yutkundum. "Neden sordun?" Başını öne eğdi. "Bir gün eve geç gelmek zorunda kalmıştım. Annemler evde yoktu. Kardeşim kendi başının çaresine bakar diye düşündüm ve eve normal saatten daha geç geldim. Geldiğimde kardeşimi bulamadım. Korktuğunda hep bir yerlere saklanırdı. Tüm evi aradık ama bulamadık. Polisi aradık. Ama yinede bir sonuç yoktu. Aradan 1 yıl geçti ve babamın tahini yüzünden taşınma kararı aldık. Çatı katında eski eşyalarımız vardı. Babama eşyaları ayıklaması için yardım ettim. Tavan arası nedense çok garip kokuyordu. En sonunda kokunun bir sandıktan geldiğini farkettik sandığı açtığımızda..." yutkundu ve gözünden bir yaş süzüldü. Elimi omzuna koydum "Anlatmak zorunda değilsin." Tekrardan yutkundu. " Eğer o gün eve vaktinde gelseydim bunlar olmazdı, eğer tavan arasına baksaydım bunlar olmazdı." Anlattıkları benim gördüğüm ölümlerden de kötüydü. Ellerimi tuttu. "Sema bir derdin olduğunda bana anlatabilirsin tamam mı? Ne olursa olsun yanındayım." Parmağımla göz yaşını sildim. "Tamam. O zaman şunu bilmen gerek. Büyük bir tehlikedeyim. Ve sizide bu tehlikeye sürüklemek istemiyorum o yüzden bundan kimseye bahset me."