Bölüm 1

Küçükken hep zengin olmaya özenmişimdir. Hayalim bir meslek sahibi olmaktan ziyade hep zengin olmaktı. Şaşalı hayatlar, lüks markalar, pahalı arabalar… Belki de bu görgüsüzlüktü ve benim görgüsüz olmamın en büyük nedeni de fakir bir ailede doğan bir çocuk olmamdı. Annem, babamı kandırıp bir sürü borca sokup bizi terk etmişti. Babamsa ödenememiş bir sürü borç, kapıya dayanan alacaklılar ve zor yaşam şartları yüzünden artık yaşamaya takati kalmamıştı ve en sonunda canına kıymaya karar vermişti. Her ne kadar anne dediğim kadının yaptıklarını görmezden gelmeye çalışsam da okuldan döndüğümde babamı camın korkuluklarına bağlanmış bezle asılı bulduğumda tam anlamıyla yıkılmıştım. Etrafta bir sürü insan halimi soruyor bir yandan da polis ifademi almaya çalışıyordu. Açıkçası kendimde konuşacak cesareti bulamıyordum. Gerçi konuşsam ne söyleyecektim ki. Babam da annem gibi beni arkasında bırakıp gitmişti oda bencillik etmişti. Bunu söylemek ne kadar doğruydu annemle babamı aynı kefeye koymak. Belki de bencillik eden kişi bendim. Babam o kadar zor zamanlar geçirirken yeteri kadar yardım edememiştim. Yine kendimi suçluyordum. Oysaki o zamanlar on dört yaşındaki bir çocuktum. Ama o zamanlar duyduğum pişmanlık beni şu ana kadar takip etmişti. Her ne kadar fazlasıyla zayıflamış olsa da.