Hayat her zaman bir koşuşturmadır. Hayaller, hedefler, sorumluluklar...
Zaman; kırık bardaktaki su gibidir, içsen de biter içmesen de.
Sanırım önemli olan hayatın koşuşturmasında zamanın kıymetini bilebilmekte. Belki de Tahir ile Zühre olabilmekte yani yürekte.
Varacak bir hedefiniz olduğunda daha rahat ilerlersiniz. Az biraz o yolun nasıl geçeceğini bilirsiniz. O yolun size neler getireceği ya da sizden neler götüreceği ise muammadır. Ama hedef yolu çekilebilir kılar.
Yıllarca ders çalıştım. Maalesef ki ortalama bir hayata sahip olabilmek için derslerinin çok iyi olması gerekiyor. Derslerin kötüyse sistem için pek de değerli olamıyorsun. Okul hayatımın başlarında başarılı bir öğrenci değildim. Okula gitmek anlamsız gelirdi. Aslında okulu severdim fakat diretme ile bir şeyler yapmak bana her zaman anlamsız gelmişti. Fazla heyecanlı bir çocuktum. Belki de bu yüzden çocuklar arasında yerim olmamıştı. Arkadaşlarım arasında yerim olamayınca öğretmenler ile aramı iyi tutma yoluna eğildim. Çok fazla çalıştım, bir yerden sonra oyun gibi hissettirmeye başladı. Eğlendikçe daha çok çalıştım. Bir yerden sonra hayatımın çoğunluğu ders olmuştu, ben arkadaşlarımdan uzaklaşmıştım. İletişim kurmak zor gelmeye başlamıştı. Yaz tatillerinde dahi test çözdüğüm bir dönemim var hatta. İnanın çocuklar büyüklerden daha zorba olabiliyor. Kırgınlıklarımı konuşmaktan hep çekinir içime atardım. Tabi bunlar şimdi düşündüğümde bu şekilde yorumlayabildiğim durumlar. Daha çok gencim, yolun başındayım, 20'mdeyim ama yaşayamadığım bir çocukluk varmış gibi geliyor. Kızgınlıklarım çok o yıllara dair. Ama kızgın olmak farkında olmanın da ilk adımı bence. Eğer kızıyorsan bir şeyleri anlamışsındır. Sorunun sistemde değil de çarklarda olduğunu fark etmişsindir demek oluyor bence. O yüzden kızgınlıkları yüklenip sırtıma yeni çıkacağım yolda kendimi yormaktansa farkındalıklarımla kendimi büyütmeyi seçiyorum. Kırılan, kızgınlıklarla dolu kendimi bir önceki hayatımda bırakıp noktadan sonra yepyeni bir hayat için çabalamayı seçiyorum.