Herzamanki gibi klasik bir sabahtı,ancak o sabahı değiştiten birşey vardı sonunda kendi evime çıkıyordum bunun için inanılmaz heycanlıydım.Ben her ne kadar mutlu olsamda ailemin öyle olduğunu söyleyemem ilk defa benden ayrı olucaklardı ama kendilerini teselli edecek birşey vardı sonunda Mayanın tüylerinden kurtulacaklardı.Artık o an gelmişti kendi evime doğru gidiyordum,evim her nekadar eski olsada bence ben bunu düzeltebilirdim.artık apartmanımın önüne gelmiştim
"Vay be bu kadar büyük beklemiyordum ama büyük olmakta haklı sonuçta 666 tane dairesi var"
Apartmanın içine doğru ilerledim komşular teker teker kapıyı açıyor
"bumu 666 numaralı dairede kalacak kız"
"yazık olucak güzelliğine"
"bizede lanet getirecek"
gibi birçok söz duyuyordum ama aldırmadan merdivenlere doğru yürüdüm evet doğru duydunuz merdivenler,eski bir bina olduğu için asansörü yoktu.Neredeyse 30-40 kat çıkmam gerekiyordu sanırım eve girdikten sonra sırf bu yüzden birdaha aşağıya inmeyecektim.Biraz zaman geçtikten sonra sonunda dairenin önüne gelmiştim nefes nefese kalmıştım,sanırsam hayatımdaki en iğrenç anlardan biriydi ve neyseki bitmişti
"Senmi taşındın bu daireye"
arkamdan gelen sesle irkildim
"Evet,bir sorunmu var"
"Yok hayır,bu dairenin lanetli olduğu söylenir buraya taşınmaya cesaret edeni ilk defa görüyorum.Bu yüzden şaşırdım"
"Açık konuşmak gerekirse ben bu tarz şeylere inanan biri değilim,emin ol kulaktan kulağa yayılmış bir dedikodudur sadece"
"Ben pek emin değilim neden olmasınki böyle birşey"
"Her duyduğun şeye inanmazsan kafana takmazsın."
"Her neyse,senin işlerin vardır iyi günler"
"İyi günler"
Artık evimin içindeydim kendi evimin içinde,Maya´yı´kafesten çıkarıp evin içine saldım ve eşyalarımı yerleştirmeye başladım,zaten temizliği önceden yapılmıştı.Elimden geldiğince yapmaya çalıştım azda olsa eşyaları yerleştirmeyi başarmıştım,salonu bitirmiştim bile.Tam kendimi koltoğa bırakacağım sırada kapı çaldı,zilin sesi değişikti ve daha önce hiç böyle bir zil sesi duymamıştım
"Saat gecenin 12´si kim geldiki bu saatte"
Kapıya doğru yürüdüm,kapıyı açtığımda ise karşımda sabah gördüğüm adam dikiliyordu,göz çevresi mosmor,teni sabahkindende beyazdı
"Merhaba biliyorum yeni taşındınız ama ekmeğiniz varmıydı acaba"
"Evet var,iki dakika bekleyin geliyorum"
Mutfağa gidip bir parça ekmek böldüm ve kapıya gittim,gittiğimdeyse adam yerinde yoktu
"Nereye gittiki vazgeçti herhalde"
Ekmeği geri mutfağa koydum ve yatmak için salona gittim,biraz zaman geçtikten sonra uykuya daldım.
Sabah kalkıp kahvaltı etmek için mutfağa gittim,gittiğimdeyse ekmek yoktu ama masanın üzerine koyduğumdan emindim,internetten yemek sipariş ettim ve kapı çaldı ancak dün geceki zil sesine hiç benzemiyordu aksine her binada olan klasik bir zil sesiydi.yemeği aldım tam kapıyı kapatacakken dün geceki adam geldi
"Merhaba yardıma ihtiyacınız varmı,isterseniz arkadaşımla yardım edebilirim"
"Olabilir ama şimdi değil.He birde birşey sorucam dün gece neden birşey demeden gittiniz"
"Ben dün gece sizin yanınıza hiç gelmedimki"
"Nasıl gelmediniz,ekmek istediniz ya benden"
"Yoo öyle birşey istemedim"
"Ben hayal gördüm herhalde,kusura bakmayın"
Adama öyle demiştim ama ben hayal görmediğimden emindim...