SELAMLAR CANLARIM!
BİRAZ ÜZÜCÜ, BİRAZ GİZEMLİ, YER YER ROMANTİK KURGUMUZA HEPİNİZ HOŞGELDİNİZ!
ŞİMDİ SİZLERİ KURGUMUZUN ÖN İZLEME METNİ İLE BAŞ BAŞA BIRAKACAĞIM AMA ÖNCE BİR UYARIMIZ VAR!!!!
Yazdığım tarih - 26 Haziran 2026 Saat - 22:18
SEVGİLİ OKURLAR...
OKUDUĞUNUZ HİKAYENİN GERÇEKLİKLE HİÇBİR ALAKASI YOKTUR. ARGO, KÖTÜ SÖZ, UYGUNSUZ İÇERİK BULUNABİLİR. BU NEDENLE YAŞI UYGUN OLMAYANLARIN OKUMAMASINI ARZ EDERİM. BU HİKAYENİN GERÇEK YER VE KURUMLARLA HİÇBİR ALAKASI OLMAYIP, TAMAMEN KURGUDAN İBADETTİR...
NİSYAN ❥
ÖN İZLEME
Elleri dosyanın üzerinde gezerken bir yandan da karşısında oturan adama göz ucuyla bakıp duruyordu.
Şüpheli bir durum yoktu, yani şimdilik...
"Yedi yıl önceki dosyayı neden geri açma gereği duydunuz komiser?"
Özdemir'in sesi oldukça sakin ve net geliyordu. Ama gözleri için aynı şey söylenemezdi, çok yorgun bakıyordu. Kim bilir içinde ne fırtınalar kopuyordu.
Asuman duruşunu dikleştirirken elindeki dosyayı yavaşça masanın üzerine bıraktı.
"Sanırım eşinizin dosyasında ufak, ufacık bir pembe yalan söylemişler." Baş ve işaret parmağı arasındaki küçük boşluğu göstererek Özdemir'e doğru konuşuyordu. Özdemir ise sakinliğini korumaya devam etti ve gözleri masanın üzerinde duran sarı dosyada gezindi.
Sadece tek bir isme odaklandı: Mehtap Sungur...
O an odadaki sessizlik, nefes alışlarını bastıracak kadar hakimdi. Bu sessizliği Özdemir bozdu, kısık bir ses tonuyla: "Asuman Hanım," dedi.
"Eşim doğum sırasında öldü." Yüreği kadıramadı bunu söylerken, nefes aldığını bile hissedemedi.
Asuman bakışlarını Özdemir'in üzerinden ayırmazken, cevabını da hemen yapıştırdı.
"Belki de size öyle söyledi." Sonra eli sarı dosyaya gitti ve içinden eski bir fotoğraf çıkarıp masaya koydu. Ardından işaret ve orta parmağı ile fotoğrafı yavaşça Özdemir'in önüne itekledi.
"Ben bu dosyayı cinayet şüphesi ile tekrardan açıyorum Özdemir Bey. Siz kabul etseniz de, etmeseniz de."
YAKINDA...

❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥
❥❥❥❥❥❥
Beklemede kalın canlar 🫶🏻🌟
...