Nehirlerin Sesi |bxb|

"Biz senle bir evin ayrı odalarındaki pencereler gibiydik; aynı yere baksakta görmedik birbirimizi. Bozuk paranın iki yüzü gibi, birimizin yüzü semaya dönükken diğerimizin yüzü yere bakmaya mahkummuş gibiydi. Dün ve bugün gibiydik; ne kadar kovalarsak kovalayalım biri uzanamadı diğerimize, teğet geçtik hep. Gitarın yan yana duran iki farklı telindeki notalar gibi, birbirimize seslenmek için hep yabancı dokunuşlara ihtiyacımız varken yakarışlarımızda farklı âlemlerden gibiydi. Ateş ve barut gibi değildik biz, çelimsiz bir rüzgar gülü ve ılık bir meltem gibiydik daha çok, birbirimizi okşadığımızı sanarak mutlu olurduk. Dünyanın yarım küreleri gibiydik; birimiz gündüzü yaşarken diğerimiz geceyi yaşadığı için lanet ettik hâlimize, aynı kürenin iki parçası oluşumuza şükretmek aklımıza gelmedi hiç. Birimiz nefes seslerinden yoksun bir odayken ötekimiz o odayı acınası sesiyle doldurarak odaya can verdiğini sanan bir saatti. Anka kuşu ve Noel Baba gibiydik biz, çok güzel masal süslerdik ama hikayelerde yer bulamadık kendimize. Hafızası başkalarının hatıralarıyla bezenen, tek vasfı başkalarının anılarına şahitlik etmek olan eski bir fotoğraf makinesiydik biz. Başkaları yaşamış bizi. Sonra okurum denerek köşeye fırlatılan bir kitaptık biz ya da. Ya sahaftan alınan elzem bir kitaptık ya da ucuz bir aşk romanıydık bilinmez, okunmayışımızın nedeninin hevessizlik mi yoksa vakitsizlik mi olduğunun bilinmediği gibi. Biz beyazdık seninle, istediğimiz her renge büründük, beyaz kalmaya tahammülümüz olmadı hiç. Belki o yüzden hiç yabancılık çekmedik, korkmadık sanrılardan. Belkiler kadar umutlu ve yine belkiler kadar belirsizdik. Yolumuz diğerlerininkinin aksine kısaydı ama yinede yolun tadını çıkara çıkara, yavaş yavaş sürüyorduk arabamızı, ibremiz elliyi geçmiyordu. Geciktirdiğimizi sandığımız sonumuz diğerlerinden evvel gelmesin diye çırpınıp durduk. Aslında varla yok arası bir yerlerdeydik biz, son yoktu. Bilmem ki. Neydik biz? Ölümü sevmezsin sen, ölümü ne benzettim, ne yakıştırdım bize. Bize en çok yaşamak yakışır. Lakin yaşamanın bize yakıştığından birbirine daha fazla yakışan bir şey var ki; o da biziz."