27. BÖLÜM — “Sonunda Huzur” 🌅❤️
Muğla'ya döndüklerinde hava kararmak üzereydi. Arabanın camından dışarı bakan Tuğçe, sahili görünce derin bir nefes aldı.
Tuğçe: Eve geldik...
Semih gülümsedi.
Semih: Bizim evimize.
Eve girdiklerinde Tuğçe çantasını yere bıraktı ve direkt koltuğa uzandı.
Tuğçe: Ben bittim.
Semih: Daha yemek bile yemedik.
Tuğçe: Beş dakika böyle kalacağım.
Semih mutfağa geçip dolapları açmaya başladı.
Semih: Ne yemek istersin?
Tuğçe: Sen ne yaparsan yerim.
Semih: Tehlikeli bir cevap verdin.
Tuğçe gülmeye başladı.
Tuğçe: Ne yapacaksın ki?
Semih: Makarna.
Tuğçe: Tamam, şef. 😄
Semih mutfakta yemek hazırlarken Tuğçe de yanına geldi. Bir süre onu izledi.
Tuğçe: Sana yardım edeyim mi?
Semih: Sen otur.
Tuğçe: Ama—
Semih: Bugün yeterince yoruldun.
Tuğçe sessizce gülümsedi.
Tuğçe: Bazen fazla iyi davranıyorsun.
Semih: Bazen mi?
Tuğçe: Tamam, tamam. Her zaman. 😂
Yemeklerini hazırlayıp birlikte masaya oturdular. Uzun zamandır ilk kez acele etmeden, bir şeylerden korkmadan yemek yiyorlardı.
Tuğçe: Garip geliyor.
Semih: Ne?
Tuğçe: Sessizlik.
Semih: Kötü bir sessizlik değil ama.
Tuğçe başını salladı.
Tuğçe: Evet. Huzurlu.
Yemekten sonra bulaşıkları birlikte yıkadılar. Sonra balkona çıkıp çaylarını aldılar.
Deniz uzaktan görünüyordu.
Tuğçe: Buraya geldiğimiz günü hatırlıyor musun?
Semih: Sen daha ilk gün denize girmek için beni zorlamıştın.
Tuğçe: Zorlamadım. İkna ettim.
Semih: Saat sekizde uyandırıp “Denize gidiyoruz” demek ikna etmek mi?
Tuğçe: Evet. 😌
İkisi de güldü.
Bir süre sonra Tuğçe başını Semih'in omzuna yasladı.
Tuğçe: Artık gerçekten mutluyum.
Semih: Ben de.
Tuğçe: Bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmasını istemiyorum.
Semih: Olmayacak.
Tuğçe: Nereden biliyorsun?
Semih ona baktı.
Semih: Çünkü artık neyin önemli olduğunu biliyorum.
Tuğçe: Neymiş?
Semih elini tuttu.
Semih: Sen.
Tuğçe gülümsedi.
Tuğçe: Çok klişe.
Semih: Ama doğru.
Gece ilerledikçe balkondaki sohbetleri devam etti. Gelecekten konuştular.
Bir gün birlikte uzun bir tatile çıkmaktan, evlerini büyütmekten, bahçeye çiçek dikmekten bahsettiler.
Tuğçe: Bir de küçük bir köpek istiyorum.
Semih: Köpek mi?
Tuğçe: Evet.
Semih: Evde zaten bir tane fazla hareketli var.
Tuğçe: Kim?
Semih: Sen.
Tuğçe gülerek ona yastık fırlattı.
Tuğçe: Çok komiksin.
Semih: Biliyorum.
O gece yatmadan önce Tuğçe pencereyi açtı. Dışarıdan denizin sesi geliyordu.
Tuğçe: Semih?
Semih: Efendim?
Tuğçe: İyi ki beni buldun.
Semih: İyi ki sen de beni buldun.
Tuğçe gülümsedi.
Sonra ışığı kapatıp yatağa uzandılar.
Bu kez ikisinin de aklında korkular, tehditler veya geçmiş yoktu.
Sadece yarın ne yapacaklarını düşünüyorlardı.
Ve sabah olduğunda Tuğçe'nin ilk söylediği şey yine aynıydı:
Tuğçe: Semih...
Semih: Ne oldu?
Tuğçe: Kahvaltıdan sonra denize gidelim mi?
Semih gözlerini açıp güldü.
Semih: Sen hiç değişmeyeceksin.
Tuğçe: Umarım değişmem.
Semih: Ben de öyle umuyorum.
Ve yeni gün, ikisinin kahkahalarıyla başladı. 🌊☀️❤️