”Sükeyna hadi annecim geç kalacağız.”
“Tamam anneee!”
Neredeyse bütün eşyalarımı toplamıştım. Artık hazırdım. Bir anda gözüm raftaki çerçeveye takıldı. Doğum günümde çekilmişti. Son aile fotoğrafımız olacağını nerden bilecektim ki. Burukça güldüm ve çerçeveyi kalbime bastırdım. Onu da bavuluma koyduktan sonra odama son kez bakıp çıktım. “Hazırım anne”
“Senin için çok zor olduğunu biliyorum kızım ama inan bizim için en doğrusu bu”
“Sorun değil”
Babam düz ve mimiksiz bir şekilde yukarı kattan bize bakıyordu. Bu bakışı biliyordum, annemle her kavga ettiklerinde böyle bakardı. İşte bu bakış klasik Caner Yavuzoğlu bakışıydı. Üzülüyordu biliyordum çünkü onun da benim gibi yıkılmaz duvarları vardı. Kişiliğimi kimden aldığımı belirtmeme gerek yok sanırım.
Ben Sükeyna Yavuzoğlu. Bekle beni yeni hayatım, ben geliyorum…