Okulumun ilk gününe geç kaldığıma inanamıyorum. Sabaha kadar kitap okuduğum için o kadar yorulmuştum ki bir süre sonra sızmıştım.
Neyse, şu an hızlı bir şekilde okula gitmem gerekiyor yoksa daha hiç tanışmadığım hocam tarafından azarlanabilirim.
Kulaklığımı elime kaptığım gibi dışarı çıkmıştım. Geç kaldığımı bilmeme rağmen yine de şarkı açmaya çalışıyordum çünkü şarkı benim için ilaç gibiydi. Hemen listemdenStill With Youşarkısını açıp dinlemeye başladım.
O sırada aklıma tek bir kişi geliyordu.
"Ares."
Çocuk her alanımı resmen kendi alanı yapmıştı. Okulun bitmesine o kadar sevinmiştim ki anlatamam!
Umarım bu lise hayatım çok güzel geçer ve umarım arkadaş edinebilirim...
Düşüncelerimin arasında yürürken okulun önüne gelmiştim bile. Büyük demir kapılar ve kalabalık öğrenci grupları beni bir anlığına duraksattı.
"Tamam Elara, sakin ol. Sadece yeni bir okul."
Derin bir nefes alıp içeri girdim.
Koridorlar beklediğimden daha kalabalıktı. Herkes arkadaşlarıyla sohbet ediyor, kahkahalar atıyordu. Ben ise elimdeki program kâğıdına baka baka sınıfımı bulmaya çalışıyordum.
"11-A... 11-A nerede ya?"
Tam o sırada biri omzuma çarptı.
"Önüne baksana!"
Elimdeki kâğıtlar yere saçıldı.
"Özür dilerim!" dedim telaşla.
Yere eğilip kâğıtları toplarken karşımdaki kişinin de eğildiğini fark ettim.
"Sorun değil."
Sesini duyduğum an başımı kaldırdım.
Koyu kahverengi gözler.
Dağınık kumral saçlar.
Ve yüzünde sinir bozucu derecede kendinden emin bir ifade...
Kalbim bir anlığına durdu.
"Ares?"
Çocuk kaşlarını kaldırdı.
"Elara?"
Şaşkınlıkla birbirimize bakıyorduk.
"Sen burada ne arıyorsun?" diye sordum.
"Ben de aynı şeyi sana soracaktım."
Ares hafifçe sırıttı.
"Demek aynı okula düştük."
İçimden ağlamak geçti.
Hayır.
Hayır.
Hayır!
Dünyadaki milyonlarca okul arasında gelip aynı okula düşmemiz mümkün müydü?
Ben sessizce söylenirken Ares güldü.
"Yüzündeki ifadeyi görmeliydin."
"Komik değil."
"Bence oldukça komik."
Tam ona cevap verecekken koridorun sonundan bir öğretmenin sesi duyuldu.
"Derse geç kalanlar hemen sınıflarına!"
Gözlerim büyüdü.
"Mahvoldum!"
Koşmaya başladım ama birkaç adım sonra durdum.
"11-A hangi tarafta?"
Ares kollarını bağlayıp bana baktı.
"Tesadüfe bak. Ben de 11-A'dayım."
"..."
"..."
"Bu bir kabus."
"Benim için değil."
Ve böylece lise hayatımın ilk günü, görmek isteyeceğim son kişiyle aynı sınıfta olduğumu öğrenerek başlamış oldu.
