Açıkçası 9/B kızları hep bir arada olurdu. Nedeni yoktu. Sadece kimse kimseyi dışlamayı sevmezdi. Ama o gün Betül bir kaç arkadaşı yani Asrın, Ecrin ve ben ile bahçeye çıktı. Çimenli sahanın kenarında, duvarın hemen yanındaki banka oturdular. Ecrin ve Asrın banka, Ben ve Betül ise duvara oturduk.
Beş dakika sonra
Asrın ve Ecrin içecek alacaklarını söyleyip kantine doğru yürümeye başladı. Betül ise yangın merdivenlerinden inen kişiyi görünce kalbinin hafiften hızlandığını fark etmişti. Bir yangın merdivenlerine bir de Betül’e baktım.
Duru(ben)
“Bana lütfen şaka yaptığını söyle Betül.”
Betül aniden telaşlanmıştı. Neyin nesiydi şimdi bu telaşlanma? Kendini fazla kaptırdığını düşünüp kafasını hafifçe sağa sola salladı ve konuşmaya başladı.
Betül
“Şey… Yalan söyleme konusunda iyi değilim o nedenle anlatacağım… Şu merdivenlerden inen çocuğa karşı galiba hislerim var…”
Benim gözlerim fal taşı gibi açıldı. Betül ciddi miydi? Bu maymuna karşı mı hisleri vardı?!
“Ciddi olamazsın Betül.”
dedim olanca şaşkınlığımla. Betül ise gülümseyip bana baktı ve.
“Ciddi olmamayı çok isterdim” diyip sırıtmaya başladı. Aptal aptal sırıtması belli ki sinirini bozmuştu. O nedenle hızlıca gülümsemesini yüzünden sildi.
Yaklaşık 15 dakika sonra
Yanlarına diğer arkadaşları Beren ve Sahra gelmişti. Beren, Betül’e birinin tipini beğendiğini söylemişti. Fakat o kişi… Evet, o kişi Betül’ün beğendiği kişiydi. Betül bir kaç dakika yutkunamadı sonra Duru’ya baktı yardım istercesine. Duru elbette bunu anlamıştı. Duvardan kalktı ve diğerlerine bir okulu turlayacağız diye yalan söyledikten sonra yürümeye başladılar. Aralarındaki mesafe açılınca Duru konuşmaya başladı.
“Sorun ne?”
Betül derin bir nefes verdi. Nasıl söyleyeceğini bilemiyordu.
“Benim hoşlandığım çocuktan Beren’de hoşlanıyormuş…”