Hayatın bazen benle oyun oynadığını ve artık bunun bir döngü haline geldiğini düşünüyorum. Ama her karanlık anın kendi güneşi oluyormuş. Neden mi? benim o zaman hikayemi dinlemeye başla.
1. Gün
Her zaman ki gibi yine bir sıkıcı gün. Okuldan eve gelmek en mutlu anım olabilir. Belki de anlamışsınızdır çoğu insan gibi bende okul sevmiyorum. Ama benimki daha farklı.. Derslerinde her zaman başarılı olmaya çalışmışımdır. Ama ah o matematik her sene daha da kendimi yitirmeme sebep oluyor.. Matematiğim hep sakat kalmıştır. Çalışmak için hiç bir zaman uğraşmadım. Uğraşmakta istemiyorum. Seneler önce matematik dersinde iken sınavımız olacaktı her zaman ki gibi haftalar öncesinde çalışmaya başlamıştım matematiğim o zamanlar iyiydi tabii. Ta ki o kötü haberi alana dek. Annem hamileydi ve ben sınavlara çalıştığım dönem durmadan sancılanıyor hastaheneye gidiyordu. Doktor annemin çocuğunun sağlıklı doğamama ihtimali olduğunu ve aldırması gerektiğini söylemişti ama annemin yüreği bambaşka bir şey.. Tabii ki aldırmak istemedi. O gün geldi çattı haftalardır çalışmakla zamanımı harcadığım matematik sınavının olduğu gün.. Bir yandan stresi.. bir yandanda yapabileceğimin sevinci. O gün herşeyden habersiz okula gittim. Evet her zaman ki gibi çalıştığım için inek muamelesi gördüğüm o cahil sınıfa.. Kimseyi umursamadım en arkaya oturup sınavın başlamasını bekledim. Hoca geldiği zaman yüzünde hiç bir tebessüm yoktu. Bir terslik vardı. Ama şu an odaklanmak gereken şey sınavdı bu nedenle umursamamaya başladım. Sınav başladı. Sınavım ne kadar güzel geçsede içimde bir ürperme vardı. Neler oluyor?? sınav bittiğinde öğretmen beni yanına çağırdı ve annemin doğurduğunu ama durumunun pek iyi olmadığını söyledi. Çok korkmuştum hemen babamı aradım beni okuldan aldı ve hastaheneye gittik. Bebek sağlıklı doğmuştu. Sağlıklı bir kardeşim olduğu için