Bölüm 5

Ertesi gün sabah erkenden uyandım. Baran ile akşamüstü buluşacağımız için içimde tatlı bir telaş vardı. Emir işe gitmişti, ben de evdeki ufak tefek işleri bitirmiş, kendime bir kahve yapmıştım. Tam o sırada kapı öyle bir çalmaya başladı ki, sanki yer yerinden oynuyordu. "Kim bu kadar alacaklı gibi çalıyor?" diyerek kapıya yöneldim.​Kapı deliğinden baktığımda kanım dondu. Gelenler amcam ve yengemdi. Ellerim titreyerek kilidi açtım. Kapıyı açar açmaz yengem içeri daldı, arkasından da amcam çatık kaşlarıyla girdi.​"Amca? Yenge? Sizin ne işiniz var burada?" dedim sesimin titremesine engel olamayarak.​Amcam salona geçip sertçe koltuğa oturdu. "O hayırsız oğlumuz burada mı Esila? Bize yalan söyleme, izini sürdük buraya gelmiş!" diye gürledi.​Yenge ise evi teftiş ediyordu. "Bak hele bak! Bir de utanmadan valizini buraya getirmiş. Esila, sen bizim ailemizin yüz karası mısın? Nasıl o çocuğun seni bu yola sürüklemesine izin verirsin? Biz onu evlatlıktan reddettik, sen hangi hakla kapını açarsın?"​"Yenge, o sizin oğlunuz!" dedim dik durmaya çalışarak. "Üstelik Emir iş buldu, çalışıyor. Kendi ayaklarının üzerinde durmak istiyor. Sizinle küs olduğumuz için ona kapımı kapatamazdım. O benim tek ailem!"​Yengem elini masaya vurdu. "Aileymiş! Sen bizim sayemizde bu okulda okuyorsun, ailenden kalan mirası bile biz yönetiyoruz unuttun mu? Eğer o çocuk bu evden gitmezse, senin okul masraflarını da, bu evin kirasını da keseriz!"​Gözlerim dolmuştu. Ailemin vefatından sonra bana sahip çıktıklarını sanmıştım ama her şeyin bir bedeli olduğunu şu an daha iyi anlıyordum. Tam o sırada kapı tekrar çaldı. "Eyvah," dedim içimden, "Eğer gelen Baran ise her şey mahvolur."​Kapıyı açtığımda gelen Emir’di. İçerideki sesleri duymuş olacak ki, nefes nefese içeri girdi. Annesini ve babasını görünce duraksadı. "Sizin burada ne işiniz var?" dedi buz gibi bir sesle.​Amcam ayağa kalktı. "Topla eşyalarını Emir! Bizimle geliyorsun. Ya bizim istediğimiz gibi yaşarsın ya da hiçbir yerde barınamazsın!"​Emir, amcamın karşısına dikildi. "Gelmiyorum baba. Ben artık kendi hayatımı kuruyorum. Esila’ya da sakın bir daha bağırma, onun hiçbir suçu yok."​Tartışma o kadar büyüdü ki, komşuların duyacağından korkuyordum. Yengem ağlamaya, amcam tehditler savurmaya devam etti. Sonunda amcam kapıya yöneldi ve bana dönüp, "Bu geceye kadar vaktiniz var. Ya Emir o kapıdan çıkar ya da bu evle bağını kesersin Esila!" diyerek kapıyı çarpıp çıktı.​Dizlerimin bağı çözüldü, koltuğa yığıldım. Emir yanıma gelip ellerimi tuttu. "Özür dilerim güzelim, benim yüzümden başın belaya girdi," dedi sesi titreyerek.​"Sorun değil Emir, hallederiz," dedim ama nasıl halledeceğimizi bilmiyordum. O sırada telefonum titredi. Baran’dan mesaj gelmişti: "Esila, kapının önündeyim. Hazırsan çıkalım mı?"​Dışarıda fırtına kopuyordu, hem gerçek hayatta hem de kalbimde. Baran’ın bu kargaşayı görmesini istemiyordum ama ona da yalan söyleyemezdim.