149.
Bir kan daha.
Nispeten parlak gibi duran iğneye ve battığı parmak ucumdan çıkan kana baktım. İkiside parlaktı, ikiside ölümü çağırıştırıyordu ve ikiside benim kimsesizliğimdi.
Grimsi, küflenmiş duvarımın üzerinde işaret olarak bırakılmış diğer bütün belirli kan izleri benim parmak uçlarımdan çıkan kanlarımdı, hepsi tuhaf bir hâl almıştı. Kırmızı renkleri kuruyor, kurudukça odadaki küf yüzünden benliklerini kaybediyorlardı ama bir türlü izlerini geçiremiyorlardı. Bunu bildiğimden iğneyi biraz daha derimin altına sokup gelen kanımı duvara bastırdım.
Bir işaret daha, gelecek için kaybedilecek biri için daha sadece kurumuş lekeye dönüşecekti. Ben ise onun için bekleyecektim. Ölen kişi için, ruhlarım için... Hepsi için buradayım.
Acısı artan parmak ucuma rağmen sallanan eski bozuk masadan kalemi aldım ve az önce duvara eklediğim yeni işaretim için gelecek olan ruhun ismini yazmak adına derin bir nefes aldım. Zihnim tam bu anlarda bulanıyor, koku duyum tuhaf bir şekilde hassaslık kazanıyordu. Küf, bardağın dibinde kalan viski, sigara, kahve, boya ve tüm bunların karışıma olan odanın aurası buraya ait hissedilen duyulardı.
O kişiye ait duyular ise sıradandı.
Kaliteli bir parfüm, şampuan, oje kokusu ve ofis ağırlıklı oda kokusu. Yüzümü buruşturdum, acıyan parmaklarıma ve az önce duyumsadığım iğrenç ofis oda kokusuna rağmen az bile tepki vermiştim. İsim zihnimde canlanırken bu gece buraya geleceğini biliyordum, her zaman bilirdim. Zihnimi temizleyip masadan başımı kaldırdığım gibi duvarda kurumaya başlayan kanın altına yeni etiketi yapıştırdım.
Almira Petrova.
