"Nabız attıkça,bir umut vardır" derler.Ama bazen öyle olmuyor işte!Tamam,sanırım ilk kendimi tanıtmalıyım.Adım Yağmur Sıla.Yaşım 17.Bu kadar yeter,zamanla beni dana iyi taşıyacaksın zaten!!
Bugün normalce okula gittim.sırama oturdum.Kuzey daha gelmemişti,ona mesaj attım,"Sanırım daha gelmedin,ne zaman burada olursun?".Vee gönderdim,aradan 1-2 dakika geçmişti,
telefonuma bi bildirim geldi."Yakında orada olacağım,sana bir sürprizim var.".Çok ama çok heyecanlandım.Kuzey ile 5 yıldır arkadaşız,gören herkes bizi sevgili sanıyor.
Merakla beklerken Menesa bir hışımla sınıfa girdi."Hadi Yağmur,Kuzey'in sana sürprizi var,gel,gözlerini bağlayacağız,".Daha çok merak ettim."Şey,'Bağlayacağız' derken,kimle bağlayacaksın?".Hala gülümsüyordu."Sınıftaki herkes ile!".Bu kız şaka gibi!
Gözlerimi bağladıktan sonra tüm sınıf beni dışarı çıkardı.Beni bir yere bıraktılar,sanırım bahçenin ortasıydı.Sonra arkamdan biri gözlerimi açtı.AMAN ALLAH'IM!!!
KUZEY KARSIMDAYDI VE ELİNDE KOCAMAN BIR BUKET GUL TUTUYORDU!!!Gerçekten!!!Hatta bahçenin çoğu yerinde gül yaprakları vardı!!
Kuzey gül buketini elinden yere bıraktı,bana ellerini uzattı,ellerini tuttum,diğerleri etrafımızda bir çember oluşturdu,"5.yıl dönümümüz kutlu olsun,".Bana sarıldı,turuncu,kısa saçlarıma dokundu....