Bölüm 7

Derin’in bıraktığı o tek kelime… Kilit. Ne bir açıklama, ne bir adres. Sadece tek bir iz. O gece Aras eve geldiğinde sesini duymamak imkânsızdı. Kapılar daha sert kapandı. Adımlar daha sertti. Ben odamdan çıkmadım. Ama o geldi. Kapım açıldığında göz göze geldik.“Seninle konuşmamız gerek,” dedi. Oturmadı. Ben de. “Sana Derin’in söylediklerini anlatmak istemedim,” dedi. “Çünkü... onlar geçmiş. Ve ben geçmişten tiksiniyorum.” Ama yüzünde bir şey vardı. Utanç değil. Sanki pişmanlıkla karışık öfke. “Seni hâlâ seviyor,” dedim. “Sana bunu mu söyledi?” “Gerek yoktu. Belli.” Aras bir an sustu. Sonra yere oturdu. Sırtını duvara yasladı. “Onunla geçirdiğim dönem... çok kırılgandım. Annem yeni ölmüştü. Babam... buralarda bile değildi. Derin sadece oradaydı. Ama ben hiçbir zaman onu istemedim. Ben sadece... yalnızdım.” Yüzüme baktı. “Sen... başka bir şeysin Eylül.” O an yutkunamadım. Kalbim göğsümden dışarı çıkacak gibiydi. Ama o anda bu cümlelerden daha önemlisi başka bir şeydi. “Derin bana bir kelime bıraktı,” dedim. “Kilit.” Aras’ın bakışları değişti. “Ne?” “Bilmiyorum ne demek istiyor ama... bir şey sakladığınız açık.” O an ayağa kalktı. “Benim odamda bir sandık var. Annemin eşyaları. Anahtarı yıllardır saklıyorum. Kimse bilmezdi. Kilit… orayı kast ediyor olabilir.” “Göster,” dedim. İlk kez Aras’ın odasına birlikte girdik.Soğuktu, sadeydi. Ama köşede gerçekten eski bir sandık duruyordu. Çekmeceden küçük, paslı bir anahtar çıkardı. Ve açtı. İçinde eski mektuplar, bir bilezik, birkaç çocukluk fotoğrafı vardı.Ama en altında... sararmış bir dosya. “Vesayet evrakları.” Annemin adı. Mert Bey’in adı. Ve bir not:> “Eylül’e söylenmeyecek.” “Aras, onun kardeşi olduğunu asla bilmemeli.” Donup kaldım. Dudaklarımdan tek bir kelime döküldü: “Ne?”