Bay Kim bizim matematik öğretmenimizdi. Ben matematikte gerçekten çok kötü olduğum için Bay Kim benimle ayrı bir ilgileniyordu. Yalan söylemeyeceğim bu gerçekten çok hoşuma gidiyor.
Ben defterimi çıkartırken Bay Kim sınıf defteri ile ilgileniyordu. Birden kalktı ve gürültüyü dindirmek için “Susun!” diye bağırdı.
Korkudan sıçramıştım. Bay Kim bunu fark etmiş olacak ki kahkaha atmaya başladı. Bu normalde oldukça sinirimi bozar ama o çok güzel gülüyor.
O derse geri döndü ve ben de defterimin kenarına onu çizmeye başladım. O mükemmel kaslarını çizmeyi çok isterdim ama henüz göremediğim bir şeyi çizmek oldukça mantıksız. Hem belki benim hayal ettiğimden çok daha fazlası vardır…
Resim çizerken birden biri elini masaya koydu. O panikle defteri hemen kapattım. Kafamı kaldırıp kim olduğuna baktım. Bu Bay Kim’di. Nefesim bir anda hızlanmıştı çünkü bana çok yakındı ve gülümsüyordu.
Namjoon: Ne çiziyordun y/n?
y/n: Sevdiğim adamı.
Namjoon: Sevdiğin adam kim?
Bu soruya yanıt vermedim. Başımı öne eğdim ve çizmeye devam ettim. Ona yalan söylemek istemiyordum çünkü gerek yoktu. Bay Kim bir anda doğruldu.
Namjoon: Çocuklar ilçede bir resim yarışması var. Katılmak zorunlu değil.
Dedi ve bana döndü.
Namjoon: Ama senin için zorunlu prenses. Beraber katılacağız.
Beraber katılmak derken? Ne saçmalıyordu bu adam? Hem ben yetenekli değildim ki…
y/n: b-be-ben n-napacağım şimdi..?
Tabii, bunu sesli söylediğimden haberim yoktu.
Namjoon: Ne demek ne yapacağım? Çıkışta yanıma gel planlarım var.
Biraz korksam da başımı salladım.
