Mutsuz kurbağa

Günlerden bir gün küçük bir çocuk vardı. Annesi her gün batımına doğru ona bir tas süt ve bir dilim ekmek verirdi. Çocukta sütü ve ekmeği yemek için bahçede oturuldu. Ekmeğini sütüne bandırıp yerken, duvardaki çatlaktan bir kurbağa başını uzatıp çocukla beraber yerdi. Bu çocuğun çok hoşuna giderdi. Kurbağa ile yemeğini paylaşmayı severdi. Ver akşam üzeri kurbağa ile paylaşırdı süt ve ekmeğini. Çocuk yine bir gün süt ve ekmeğini alıp bahçede oturunca, kurbağanın gelmediğini gördü. Bekledi ama kurbağa gelmedi. Daha fazla dayandı ve kurbağa seslendi; Kurbağacık, gebene Şimdi geliyorum desene Bir kase süt getirdim baksana Ekmeğini de abana Aniden kurbağa duvardan belirdi ve sütü keyifle yedi. Yemeğini paylaşan çocuğa hediye olarak altından oyuncaklar, pahalı taşlar ve inciler verdi. Ama kurbağa kasedeki sütü içip, ekmeğe dokunmadı. Çocuk elindeki kaşıkla kurbağaya dokunup “ekmekte ye” dedi. Çocuğun kendi kendine konuştuğunu duyan annesi, eline aldığı odun parçası ile kurbağaya vurarak oracıkta öldürdü. Annesi kurbağayı öldürdükten sonra, o sağlıklı çocuk zayıflamaya, al al yanakları solmaya başladı. Kurbağa ile yemeğini paylaşan sağlıklı çocuk her gün giderek eriyordu. Uğursuzluk getiren Puhu kuşu o akşam ötmeye başladı. Kızılgerdan kuşu ağaçlardan topladığı yapraklardan çelenk yaptı; Ardından da çocuk hayatını kaybetti. II Annesiz ve babasız kız çocuğu kalenin duvarında oturmuş ip örmekteydi. Kalenin duvarından bir kurbağa çıkı verdi. Annesiz babasız kız kurbağayı görünce boynuna doladığı mavi ipek fuları çıkarıp duvarın üstüne serdi. Bu kurbağanın çok hoşuna gitti ve fuların üstünde sevinçten hoplayıp zıpladı. Biraz zaman geçince kurbağa geri geldi. Kendisiyle getirdiği tacı fuların üstüne bırakıp gitti. Küçük kız o tacı alıp saçlarının üzerine koydu. Tac pas parlak ve altından işlenmişti.