Bekliyorum. Kimi mi? Kardeşimi uyanmasını bekliyorum 10 senedir... Ben Ceren Sarmak kardeşim İlayda Sarmak'ın uyanmasını bekliyorum.10 sene önce ailemle çıktığımız yolculuktan tek kalan kişi kardeşimdi.O bana ailemin emanetiydi onu korumak zorundaydım ona karşı kendimi sorumlu hissediyorum.Onun uyancağına inanmak zordu ama inanmak istiyordum o uynacaktı ve ben ona her şeyi anlatıcaktım..."MUM YANIKLARI GEÇER AMA ATEŞ YANIKLARI İZ BIRAKIR "
Yine bir sabah ben uyandım ama o uyanmadı.Hastene odasında kardeşimin yatağının yanındaki koltukta kıvrılarak uyumuştum ve her yerim ağrıyordu.Güzümü açtığımda kar yağıyordu ve bugün sanki bütün günlerden aydınlıktı nedenini anlamamıştım. Koltuğun kenarındaki sehpadan telefonumu alıp saate baktım saat 09.30'tu tarih 23/01/2019 bugün onun doğum günüydü evet bugün İlayda'nın doğum günüydü. Kalktım ve hemen siyah bir sweat ve bir eşofman çıkarıp üstümü değiştirdim.Dolaba pijamalarımı koyarken bir albüm e karşılaştım. Bu kardeşimin küçüklük fotoğraflarının olduğu albümdü uzun zamandır alçmamıştım çünkü açınca içim acıyordu.Ama bugün bu albümü açmak istedim içindeki fotoğraflar ne kadar içimi acıtsada kardeşimi gözleri açık görmek istedim.O diğer kız çocuklardan farklı bir şekilde siyahı ,arabaları ve sporları severdi küçükken bile hiç elbise ve etek giymek istememişti zaten küçüklükten sonra ne istediğini bilmiyodum çünkü sadece nefes alıyor başka bir hayat belirtisi yok...Dolaptan aldığım albümü açtım ve 4 yaşındaki fotoğrafıyla karşılaştığınmda gözlerim dolmuştu.
07/10/2005
Fotoğrafın altında sadece tarih vardı.Bugün 18 yaşına giriyordu .Arada 14 sene vardı koskoca 14 sene .Sayfaları çevirdiğimde 8 yaşındayken çekildiği bir fotağrafla karşılaştım işte o yolculuğa çık madan önce çekildiği fotoğraf 8 yaşındaydı o araba kazasında 8 yaşındaydı.
07/06/2009
Üzerinden 10 sene geçmiş bu fotoğraftan sonra albümü kapattım çünkü içim acıyodu göz yaşlarım akmaktan sıkılmıştı uyanmasını beklerken ağlamaktan yorulmadım.O bir gün uyanacaktı. Banyoya gidip elimi yüzümü yıkadım ve odaya kahvaltı söyledim.Kahvaltımı yaptıktan sonra odaya bakıcı cağırıp belki uyanırda doğum gününü kutlarım diye dışarı çıkmıştım.Pastaneye gidip pasta aldım ve bir hediye almayı düşündüm. Belki uyanırdı belki...Bir umutlu telefoncuya gidip telefon aldım belkide hiç uyanmayacak olan kardeşime telefon almıştım.Bugün bütün günlerden aydınlıktı ve sebebini anlamamıştım.Hasteneye gittiğimde bakıcı odada damar yollarından yemek yediriyor. Benim geldiğimi gördüğünde toparlandı ve odadan çıktı.Ben ise biraz telefonumla ilgilendim akşam oldu.Gece her geceden aydınlıktı nedenini anlamamıştım.Uyumak için pijamalarımı giyip pastayı dolaba koydum.Kafamı yastığa koydum ve uyumaya çalıştım ama olmadı yıldızların ışığı gözümü alıyodu yıldızlar her zamankinden parlaktı nedenini alamamıştım. Uykuya daldım ama bu uyku herseferkimden farklıydı ve huzurluyum nedenini anlamamıştım.Uykum bir ses ile bölündü "Abla" 10 senedir bu kelimeyi hiç duymamıştım "Abla ne oldu bana ?" Arkamı döndüğümde kardeşimi gözleri açık bir şekilde yatakta otururken gördüğümde gözlerime inanmıyordum."Sen nasıl ne ara" ağzımdan çıkan cümlelerin anlamı yoktu ama uyanmıştı o uyanmıştı."Bir dakika sana herşeyi anlatıcam İlayda biraz sabret"dedim ve doktorların çağırdım."Hastamız uyanmış mı ?" diye içeri girdi doktor
Doktorun bile inanmadığı şeye benim inanamam biraz zordu ama uyanmıştı o uyanmıştı.