Bölüm 15

Avludan dağıldıqdan sonra öğrenciler sıralar hâlinde ana binaya yönlendirildi. Taş koridorlar yankılıydı; her adım sanki akademinin hafızasına kazınıyordu. Kimse konuşmuyordu. Kurallar açıklanmıştı ve bu, Alienmera’da hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının açık bir işaretiydi. Bizi yüksek tavanlı, geniş bir salona aldılar. Duvarlarda eski mühürler, semboller ve tanımadığım yazılar vardı. Salonun ortasında yarım daire şeklinde sıralar dizilmişti. Yerime oturduğumda içimde garip bir gerginlik vardı. Kapı ağır bir sesle açıldı. İçeri bir kadın girdi. Adımları sakindi ama kararlıydı. Üzerinde siyah ve koyu mor tonlarında, sade ama otoriter bir cübbe vardı. Omuzları dikti. Bakışları tek tek herkesi süzüyor gibiydi ama kimseye uzun süre takılmıyordu. Salonda mutlak bir sessizlik oluştu. Kadın kürsünün önünde durdu. Konuşmadan önce kısa bir an duraksadı. Sonra net ve soğuk bir sesle konuştu: “Adım Seraphina Vaelor,” dedi. “Alienmera Akademisi’nde Ruh Bilimleri ve Disiplin derslerinden sorumlu baş eğitmenim.” İsmini söylerken tek bir hece bile boşa düşmedi. “Bu derslerde,” diye devam etti, “yalnızca güç öğrenmeyeceksiniz. Kendinizi kontrol etmeyi, sınırlarınızı tanımayı ve korkularınızla yüzleşmeyi öğreneceksiniz.” Bakışları sertleşti. “Alienmera’da yetenek bir ayrıcalık değildir,” dedi. “Bir sorumluluktur.” Bazı öğrenciler huzursuzca yer değiştirdi. “İlk dersimiz bugün başlıyor,” dedi. “Teori yok. Bahane yok.” Elini hafifçe kaldırdı. Salondaki sembollerden biri parladı. “Ruh enerjisiyle temasa geçemeyen,” dedi, “bu akademide kalamaz.” Kalbim hızlandı ama yüzümde belli etmedim. Seraphina Vaelor’un sesi salonda yankılanırken tek bir şeyi net olarak anladım: Alienmera Akademisi’nde dersler — oyun değildi. Ve bu, yalnızca başlangıçtı.