Bölüm 1

Bir gün yolda yürürken kafanı kaldırdığında, gözlerin karşıdan gelen bir motorcuyla buluşur. O an zaman sanki donar; ne yapacağını bilemezsin. Motorcu seni fark etse de, fren yapana kadar aranızdaki mesafe hızla kapanır. Bir anda kendini yerde bulursun, etrafında insanların toplandığını görürsün ama kimseyi tanıyamazsın. Bir tek o kaskın altındaki bedeni tanıyorsun; ama o tanıdık yüz de bir yabancı gibi gelir. Sanki yıllar önce bir köşede karşılaştığın eski bir dost gibidir. O anki karmaşa içinde ne yapacağını bilemezsin. Ambulans, polis ve etrafındaki insanlar, hepsi bir bulanıklık içinde kaybolur. Tek istediğin, o kaskın altındaki insanı görmek, gerçek mi yoksa hayal mi olduğunu çözmektir. Gözlerin yavaş yavaş kapanır ve bir an sonra kendini hastane acilinde bulursun. Ailen yanındadır, fakat kalkmak istediğinde izin verilmez. Serumun bitmesini beklemeleri gerektiğini söylerler. Onlar da biliyordur ki bu, seni derinden yaralayacaktır. Kalbinde bir acı vardır, ama bu acının kazayla hiçbir bağlantısı yoktur. Motorcuyu sorduğunda hemşire, gözlerini kaçırarak bir şeyler mırıldanır. O an öfkenin seni ele geçirdiğini hissedersin. Vücudun sinirden yanar. Ne yaptığını bilmiyorsun; sanki başka biri seni kontrol ediyormuş gibi hissedersin. Hemşireyi dinlemeden odadan fırlarsın. Koridorda bağıra bağıra motorcunun yerini arıyorsun. Önüne çıkan doktora, sakin bir sesle yıkılacağın o haberi verir. Morgta. Dört harfli bir mekan. Dört duvar arasında bir yer. Dört köşe içinde kalan soğuk yüzlü insanlar. Koşarak morgun kapısına ulaşırsın. İçeri girmeden önce, o ismin yazılı olduğu kartı görürsün. İlk başta elin gitmez; ama bir umutla, belki de değildir diye kapağı açarsın. O an her şey biter. Yerde yıkılmış halde, mutluluğun kaynağının sona erdiğini anlıyorsun. Hayatın ne kadar acımasız olduğuna dair bir ders alırsın. İçindeki yalnızlık ve kaybetmenin getirdiği ağırlık, seni derin bir karanlığa iter. Ama bir yandan, onunla geçirdiğin güzel anıları düşünürsün. Hatırladığın o gülümsemesi, o sesi, hayatına kattığı o eşsiz anlam… Tüm bu anılar, kalbinde bir yerlerde yaşamaya devam eder. Acının, aşkın ne kadar kıymetli olduğunu öğrettiği bir yolculuk bu. Ve belki de bir gün, bu kaybın ardından gelen yalnızlıkla başa çıkmayı öğrenirsin. İşte o gün kendin olmayı öğrenmişsin demektir.