İnsanın hiç ummadığı anda gelirmiş başına herşey: mutluluk,hüzün ve aşk…
*Sadece ben ve yıldızlar kalsak bir de sen dedi prenses genç şövalyeye henüz ikisi de onyedisindeyken*
“Gökçe kalk hadi iniyoruz”
“Geldik mi ki?”
“Evet, sen eve gittiğin zaman bırak ödevi uyu direkt sonra metrolarda uyuyakalıyorsun”
“Uykumu aldım zaten uyumam. Ben üniversitenin önünden otobüse binerim sen inme”
”Emin misin,saat geç oldu beraber gidebiliriz”
“Yok yok görüşürüz”
“Hoşçakal”
Metrodan indiği gibi koştur koştur durağa gitti.Yağmur yağacak gibi bir hava vardı neyse ki mor şemsiyesini yanına almıştı.Çantasından mor kablolu kulaklığını çıkardı,telefonunun son sesine ayarladı.
🎶Yarım kalan masamdaki şarapları seni soran sabahları azarladım🎶
🎶Yazar hayat böyle kaybedenleri aşkı saklayanları derbeder olanları🎶
“Gökçe,Gökçe önüne bak!”
Gökçe birden arkaya doğru çekildiğini hissetti çantasının kenarından biri sertçe geri çekmişti onu.O da arkasını döndü.
”Sen hiç önüne bakmaz mısın!”
”Ozan?”
Onunla aynı sınıftaydı.Kulaklıklarını hemen eline aldı ve ona ne dediğini anlamamışcasına bakış attı
”Kırmızı ışık yanıyor,arabalar vızır vızır görmüyor musun.”
Dönüp tekrar yola ve trafik lambasına baktı haklıydı neredeyse ezilecekti.
”Haklısın, bunun için teşekkür ederim ama sen.. bembeyaz olmuşsun, iyi misin?”
“Evet..evet iyiyim sen de bundan sonra önüne bakarsın artık”
”Bakar- yağmur yağıyor”
ikisi de durağa doğru ilerlediler sonra Gökçe telefonunu çıkardı Nehir’i merak edip arayacaktı ki telefonunun çaldığını ve Nehir’in onu aradığını gördü
“Alo?”
“Gökçe neredesin?”
”Duraktayım, bir şey mi oldu?”
“Ebrar hastanedeymiş, şimdi yanına gidiyorum”
“Neden, neyi varmış?”
”Hastalanmış serum takmışlar”
”Tamam ben de geliyorum adresi gönder sen”
Okula da gelmemişti bugün, çoğu kez de aslında onu aramıştı.Gökçe anın telaşıyla Ozan’a görüşürüz bile dememişti. Ozan Gökçe’ye bugün biraz garip gelmişti suratı bembeyazdı. Hastaneden içeri girdikten sonra gözleriyle danışmayı aradı gözleri aslında sık sık hasta olduğundan daha önce çok defa gelmişti bu hastaneye