Herzaman ki gibi eve geliyordum. Kapıya yaklaşınca yine annemle babamın kavga sesini duydum
-bu sefer sakin kalıcam...diye fısıldadım kendi kendime
İçeri girdim. Annem fena bağırıyordu babamın da gözlerinde ilk defa gördüğüm bir nefret vardı
- hep senle mi uğraşıcam ben be kadın!
Annem sabrı taşmışçasına bağırdı.
- Memnun değilsen s*ktirip gidebilirsin!?
Babamın gözleri kıpkırmızı oldu. Kapıya doğru geldi. Beni gördü ağladığını gördüm. Bana son birkez baktı ve gitti. Annemin üzülmesi ağlaması haykırması gereken yerde güldüğünü gördüm. O an ondan nefret ettim
*2 hafta sonra*
Annemin görüştüğü bir adam vardı. Evimize bugün ilk defa gelecekti. Özensizce hazırlandım. Gri bol eşofman ve siyah tişört. Klasik. Aşağı indim ve annemin babamdan çok sevdiği adam için özenle hazırlanmasını izledim. Ondan nefret ediyorum
- Jisung'cum bebeğim daha güzel giyin sonuçta üvey abin de geliyor.
Wtf bi' dk ne?!
- Üvey abi?
Güldü cevap vermedi. Kapı çaldı. Açmaya gittim. Karşımda zengin olduğu çok belli sahte mütavaziliğiyle bir adam vardı. Yanında da benim yaşlarımda ve dürüst olmak gerekirse çok yakışıklı bir çocuk vardı. Soğuk bakıyordu.
Annem neşeyle yanıma gelip adamın dudaklarını gözümün önünde öptü.
- holgeldin aşkım
Sinirlenmiştim. Elimi yumruk yaptım ve dişimi sıktım. Adamın yanındaki çocuk nam-ı diğer "üvey abim" fark etti sorgulayarak bakınca arkamı döndüm ve odama çıktım. Arkadan annemin söylediği şeyi duydum
- biraz sorunlu bir çocuk, ergenliği atlatamadı.
Yatağımın köşesine geçtim kulaklığımı taktım ve dünyayla bağlantımı kestim
Kapı açıldı. Büyük ihtimal çalmıştılar ama duymamıştım. Kulaklığı çıkardım.
- gelebilir miyim?
Kapıda üvey abim olan varlık vardı. Tanımadığım kimseyi odama almadığımı bilmiyor muydu?
- kimse benim odama giremez.
Güldü. İçeri girdi. Canına mı susamış bu. Yatağımın köşesine oturdu.
-Artık abinim. Ne kadar istemesem ve babamın bir p*zevenk olduğunu bilsem de üzgünüm ama artık böyle. Madem iğrenç ebeveynlere sahibiz neden birbirimize sahip çıkmayalım? Az önce seni gördüm. Yaşadıklarının aynısını yaşıyorum. En azından güveneceğim bir insan olsun istiyorum.
Kardeşim,
Bu kelime bana çok yabancıydı ama bu çocuğa karşı garip bir şeyler hissediyorum. Bir kerecik bir insana güvensem ne olur ki?
-Peki, abicim.
İkimizde sırıttık.
2 saat sonra...
-Ciddi misin sen ne yaptın peki?!
iki saattir aralıksız sohbet ediyorduk
- G*tüne mayın soktum Jis, napmış olabilirim?! engelledim!!
Gülmekten krize girmiştik. Gülüşümüz odanın kapısının açılmasıyla kesildi. Annem ve babam olacak adam
-İçeri girebilir miyim bebeğim?
Tepki vermedim. Adam odama adım attığında annem 'geri dur' der gibi baktı. Yatağıma oturdu. Narin narin konuşmaya başladı.
-Canım, benim güzel oğlum. Abini odana almışsın. Alıştınız mı birbirinize:))
Göz devirdim, tam tersleyecekken Minho bana sakin kalmam gerektiğini gösteren bir bakış attı.
-Evet, alıştık.
ellerini küçük çocuk gibi çırptı.
-Ne güzellll. Peki abin bu gün senin odanda kalsa sorun olur mu?
Minho da ben de ne saçmalıyorsun bakışı attık. Anlayınca açıkladı.
-Şey... Bugün bizde kalma ihtimalleri var..
O yapmacık gülümse... Kocaman bir boşluk. Biraz alışmadıklarını tatsın.
-Tamam, olur.
Annem gözlerini pörtleterek baktı.
-Olur mu?
Benden beklemiyordu. Ben kolay kolay birinin odama girmesine izin vermeyi bırak. Onunla aynı yerde yatmayı hayatta kabul etmezdim. Ama anneme kanıtlamam gerekiyordu. Bir şeyleri değiştirmekten korkmadığımı kanıtlamalıydım.
-Sorun değil. Gel abicim.
yorganın altını açtım. Minho geldi ve uzandı. Annem hayretle bakıyordu.
-İyi geceler anne. Işığı kapatır mısın?Teşekkürler...