Buz gibi el bileğimi kavradığı anda çığlık attım.
"Karan!"
Suyun içine doğru hızla çekiliyordum. Nefes alamıyor, çırpındıkça daha da derine batıyordum.
Tam gözlerimi kapatacakken güçlü bir el beni tuttu.
Karan...
Belimden yakalamıştı.
"Bırakma!" diye bağırdım.
"Ne olursa olsun bırakmayacağım!"
Siyah göl sanki canlıymış gibi dalgalanıyordu. Suyun içinden yükselen gölgeler ayaklarımızı sarmaya çalışıyordu.
Tam o sırada siyah pelerinli adam yüksek sesle konuştu.
"Onu kurtaramazsın! Kaderi buraya ait!"
Karan dişlerini sıktı.
"Onun kaderini sen yazamazsın!"
Elindeki hançeri gölün içine sapladı.
Bir anda gölden parlak mavi bir ışık yükseldi.
Bileğimi tutan siyah el çığlık atarak beni bıraktı.
Karan beni kıyıya çekti.
Islak toprağa yığıldım, nefes nefeseydim.
Tam rahatladığımı sanırken göl yeniden hareketlenmeye başladı.
Bu kez suyun ortasında bir kadın silueti belirdi.
Uzun saçları rüzgârda savruluyor, beyaz bir elbise giyiyordu.
Kalbim duracak gibi oldu.
"Anne..."
Kadın bana doğru baktı.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
Dudakları kıpırdadı.
"Kaç..."
Sesini çok zor duyabiliyordum.
"Kaç... Onlara güvenme..."
Bir anda görüntü bozuldu.
Kadın çığlık atarak siyah suyun içine çekildi.
"Anne!" diye bağırarak göle koşmak istedim.
Karan beni tuttu.
"Dur!"
"Onu kurtarmalıyız!"
"Bu bir tuzak!"
Tam o sırada siyah pelerinli adam kahkaha attı.
"Artık çok geç."
Pelerinini çıkardı.
Ay ışığı yüzüne vurunca donup kaldım.
Yüzü... benim yüzümün aynısıydı.
Sadece gözleri simsiyah ve buz gibiydi.
Şaşkınlıkla geri çekildim.
"Bu... imkânsız..."
Adam gülümsedi.
"İmkânsız değil."
"Ben... senin gelecekteki hâlinim."
Kulaklarım uğuldamaya başladı.
Bildiğim her şey bir anda altüst olmuştu...
