pişmanım dinginsiz karamsarlığımdan
zira hayat o kadar alacakaranlık değil
fark ettim çok geçmeden son olmadan
sev hayatı, yaşamayı
sonra sevil
utanmıyorum anlamsızlığı terk etmekten
kalbimi zımparalamaktan utanmıyorum
utanmıyorum ümitsizliği aldatmaktan
umutla neşeyle sevinçle hevesle
bakın bende artık çiçek kokluyorum
bakkal hamdiye selam bile veriyorum
sıkılmadan kedileri seviyorum
çocuklara harçlık falan veriyorum
yaşamak bana iyi geldi sanıyorum
bir orkideye suyun iyi gelmesi gibi
martılara da iyi gelmiş olsa gerek
çünkü ben de artık simit veriyorum
bakın resim bile çiziyorum
güzel manzaraları kayıt ediyorum
artık insanları bile seviyorum
sahi artık insanları seviyorum
?
dur bir dakika…
sahi neden insanları seviyorum
onlar değil miydi beni zedeleyen
bu derin karamsarlığıma iten
beni geceleri deli rüsva eden
gündüzleri bana zehir eden
tüm insanlar böyle midir mimoza
ne dersin vaz mı geçmeliyim umuttan
hevesten sevinçten neşeden
peki, vazgeçtim gelip alan alsın
benden artık olmaz değil mi mimoza
geçti artık sen de çok iyi biliyorsun
kırık camı yapıştırmak olmaz değil mi
en iyisi boş verelim zaman aksın
tüm güzellikler boş kalplerde kalsın
peki kalbi temiz var mı artık mimoza