”Nereye gidiyorsunuz anne?”
”Çok yakında döneceğiz oğlum siz evde bizi bekleyin.”
Ah, çocukken ne kadar da safmışım. Nasıl da kanmışım. Ben Burak Çakal ve bu bizim hikayemiz.
Annemler çok yakında döneceklerini söylemişlerdi. Ben daha 9, Yasmin 7, ve küçük Mika Lika ise sadece 2 yaşındaydı.
Günlerce gelmediler. Mika Lika günlerce ağladı. Ama ben her zaman onlara güvendim. “Babam bizi bırakmaz.”
Bir gün evimizin kapısı çaldı ve birkaç adam bizi aldı ve yetimhane denen bir yere götürdü.
Daha yetimhane ne demek onu bile bilmiyordum.
Mika Lika 5 yaşındayken bir gün ona ve Yasmin’e buradan kaçmayı teklif ettim ancak Yasmin korktu. Mika Lika’yı alıp kaçtım. Yasmin ne kadar engel olmak istese bile olamadı.
Yurttan bayağı uzaklaşmıştık. O anda birkaç adam Mika Lika’yı benden aldılar. Adamlara vurdum ama nafile. Arkalarından koştum ama nafile. Hemen yurda gittim ve olan biteni görevlilere anlattım. İlk önce beni öldüresiye dövdüler. Sonrasında ise polisler derken…
Mika Lika tam iki yıl bulunamadı.
İki yılın sonunda bulundu ama o hiç iyi değildi. O adamlar polisten kaçmayı başarmışlardı.
Mika Lika o günden sonra Mika Lika değildi. Ya Mika ya da Lika’ydı.
Yurda döndüğünde ona “Mika Lika iyi misin?” demişlerdi. Ancak o “Mika yok. Lika var. Şimdi gidin başımdan!” diye bağırmıştı. Birkaç gün sonra psikiyatrist getirdiler ve dediği şuydu: “Yaşadığı travmalardan ötürü kişilik bozukluğu yaşıyor.” O cümleyi duyunca başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Yasmin günlerce beni kendime getirmeye çalıştı ama olmadı.
Ben düzelsem bile Mika Lika düzelmedi ve sonra yetimhane 18’ime basınca beni attı. Mafyaların yanında çalıştım ve Yasmin’i de attıklarında artık ben mafya babasıydım. Abisi ve ablası olduğu için Mika’yı oradan aldık. Bize sarıldı. “Sizi çok seviyorum.” Her bu cümleyi kurduğunda içimdeki yara kanıyordu. “Bende seni Mika.” diyordum sadece.
