Çoğu şeyden nefret ediyordum. Okuldan,çöp atmaktan şu sıralar sadece kütüphane ne kestiğim çocuğu seviyordum.(pardon taşı) ve adı Selim ve tabi benimde adım vardı Gizem neyse metroya yetişmem lazım bu konuşmayı sonra yaparız.
Anneme bay bay dedikten sonra evden ayrıldım. Kulağıma kablolu kulaklığımı takıp yola devam ettim.
( Ne kablolu tabi bide Bluetooth lu mu alıcaktım neyse )
Metroya varıp bindiğimde hiç yer yoktu az tenha bir yere geçerek bir demire tutundum. Sonra o Selim ve arkadaşları gelmiş.
(Şaşırtıcı değil *kendime dedim aldırma*)
Her yer dolu olduğu için tenha bir yer arıyorlardı artık onlara bakmayı kesip yorgunluktan gözlerimi kapatıp şarkının sözlerine dikkatimi verdim.
Ve sonra bir ses duydum ne dinliyorsun bunu soran Selim di ve cevap vermemi beklemeden
Onun parmakları omzuma düşmüş kulaklığı aldı ve kendi kulağına taktı.
(Allah im ne oluyor şu anda)
Son durağa yaklaşıyorduk.
Sonra ani bir ses.....
