Bu şehir, gerçek yangının ne olduğunu anlayacak."
ile
"📍 Aynı Dakikalarda – İnci"
arasına girecek.
📍 21 Eylül – Gece
Yağmur, pencereye usulca vuruyordu. İstanbul'un ışıkları camın ardından bulanık görünüyordu. Ev sessizdi. O sessizliğin içinde yalnızca yağmurun sesi ve iki kişinin nefesi vardı. İnci koltuğun köşesine kıvrılmıştı. Üzerinde Salvatore'nin siyah gömleği vardı. Saçları omuzlarına dağılmış, elindeki kahve çoktan soğumuştu.
Salvatore mutfaktan döndüğünde birkaç saniye durdu. Sadece ona baktı. İnci bunu fark edip gülümsedi.
“Ne var?”
Salvatore omuz silkti.
“Sana bakıyorum.”
“Yarım saattir bakıyorsun.”
“Doyamadım.”
İnci gözlerini kaçırdı. Yanaklarına hafif bir kızıllık yayıldı. Yağmur biraz daha hızlandı. Salvatore yanına oturdu. Parmakları İnci'nin saçlarına dokundu. O küçük temas bile İnci'nin kalbinin hızlanmasına yetmişti.
“Yoruldun.”
“Biraz.”
“Nöbet mi?”
İnci başını iki yana salladı.
“Hayat.”
Salvatore'nin yüzündeki ifade değişti. Gözleri yumuşadı.
“Hayat seni yoruyorsa birazını ben taşırım.”
İnci cevap veremedi. Uzun zamandır ilk kez biri onun yükünü paylaşmak istemişti. Başını yavaşça Salvatore'nin omzuna yasladı. Bir süre hiç konuşmadılar. Bazen iki insanın birbirine söyleyebileceği en güzel şey sessizlikti.
“Hiç korkuyor musun?” diye sordu İnci.
Salvatore gözlerini kapattı.
“Her gün.”
“Salvatore Moretti korkuyor mu?”
“Eskiden korkmazdım.”
“Şimdi?”
Salvatore ona baktı. Uzun uzun. Derin derin.
“Şimdi kaybedecek bir şeyim var.”
İnci'nin nefesi boğazında düğümlendi. Kalbi sıkıştı. Ama bu kötü bir sıkışma değildi. İnsanın sevildiğini anladığı anlardan biriydi.
Bir süre daha yağmurun sesini dinlediler. Sonra İnci gülümsedi.
“Beni Napoli'ye götürecektin.”
Salvatore de gülümsedi.
“Götüreceğim.”
“Söz mü?”
“Söz.”
“Gerçek söz?”
“Gerçek söz.”
İnci elini onun elinin üzerine koydu.
“O zaman inanıyorum.”
Gece ilerledi. Yağmur dindi. Konuşmalar azaldı. Saatler geçti. Evin ışıkları söndüğünde ikisi de geleceğin kendilerine ait olduğunu sanıyordu. Oysa kader çoktan başka bir karar vermişti.
İnci bilmiyordu.
Bu, birlikte geçirdikleri son huzurlu gece olacaktı.
📍 22 Eylül – Öğlen Saatleri / Kömür'ün Evi
Loş ampulün altında sigara dumanı ağır ağır yükseliyor, odanın içine gri bir sis gibi yayılıyordu. Erdal Şimşek, namı diğer Kömür, önündeki haritanın üzerine eğilmişti. Parmakları İstanbul'un sokaklarında dolaşırken yüzündeki ifade çoktan verilmiş bir kararın soğukluğunu taşıyordu. Kapının yanında duran Necati ise huzursuzdu. Bir süredir sessizce bekliyor, Kömür'ün yeni planını anlamaya çalışıyordu.
“Abi… şimdi sıradaki hamle ne? Ulus'a nasıl yaklaşacağız?”
Kömür başını kaldırdı. Dudaklarının kenarında acı bir gülümseme belirdi.
“Ulus'a Kübra üzerinden yaklaşmayacaksam… herkesi şaşırtacak başka bir hamle yapacağım.”
Necati kaşlarını çattı.
“Eee abi? Nedir o?”
Kömür sigarasından derin bir nefes çekti. Gözleri duvardaki fotoğraflardan birinde durdu. Dudaklarının kenarındaki gülümseme biraz daha büyüdü.
“Salvatore'nin çiçeğini soldururum.”
Necati'nin yüzü gerildi.
“İnci...?”
Kömür yavaşça başını salladı.
“İnci'yi kaçırıyoruz. Sonra da Salvatore'yi gafil avlayacağım.”
Tam o sırada kapı açıldı. Sedat içeri girdi.
“Efendim… Furkan Bey'in uçağı bu akşam iniyormuş.”
Necati ilk kez duyduğu bu isim karşısında şaşkınlıkla Kömür'e döndü.
“Furkan kim abi?”
Kömür'ün yüzündeki ifade değişti. Sesindeki sertlik yerini alışılmadık bir yumuşaklığa bıraktı.
“Manevi oğlum. Benim yerime geçecek olan çocuk.”
Necati birkaç saniye konuşamadı.
“Oğlun mu? Abi sen hiç bahsetmemiştin.”
Kömür cevap vermedi. Başını eğdi. Yüzüne geçmişten gelen karanlık bir gölge düştü.
📍 2008 – Adana Arka Sokakları
Gece yağmurluydu. Sokak lambaları yanmıyor, karanlık kaldırımlara çöküyordu. Kömür henüz bugünkü kadar büyük değildi. Kanlı bir hesaplaşmadan dönüyor, çamurlu sokaklarda ağır adımlarla yürüyordu.
Tam köşeyi döndüğünde çöp konteynerinin yanında oturan bir çocuk gördü.
On iki yaşlarında vardı. Üstü başı çamur içindeydi. Yüzündeki morluklar ve bileklerindeki izler, günlerdir kimsenin sahip çıkmadığı bir hayatın sessiz kanıtları gibiydi.
Çocuk başını kaldırdı.
“Amca… beni kimse istemiyor.”
Kömür durdu.
Bir süre yalnızca ona baktı.
Sonra çömeldi.
“Adın ne?”
Çocuk dudaklarını ısırdı.
“Furkan...”
Yağmur damlaları yüzünden süzülüyordu. Kömür elini uzattı ve çocuğun kolunu tuttu.
“Bundan sonra seni kimse atamaz.”
Furkan şaşkınlıkla yüzüne baktı.
“Benim yanımda kalacaksın.”
Çocuk ilk kez güvenli bir yere çıkmış gibi nefes aldı.
Kömür ayağa kalktı. Üzerindeki montu çıkarıp Furkan'ın omuzlarına bıraktı.
“Eğer benim oğlum olacaksan… güçlü olmayı öğreneceksin.”
O gece Adana'nın sokaklarında yalnızca yağmur yağmadı.
Bir çocuğun kaderi de değişti.
Ve yıllar sonra bütün İstanbul'u kana bulayacak hikâyenin ilk satırı o karanlık gecede yazıldı.
📍 GÜNÜMÜZ – Ev
Necati'nin sorusu havada asılı kalmıştı. Kömür sigarasını küllüğe bastırırken yüzündeki ifade yeniden eski hâline döndü. Az önceki hatıra kaybolmuş, yerine yine herkesin korktuğu adam gelmişti.
“Manevi oğlum,” dedi sakince. “Onu on iki yaşındayken sokaktan aldım. Benim yerime o geçecek.”
Necati sustu. Sedat da başını eğdi. Odanın içinde kısa bir sessizlik dolaştı.
Kömür yeniden haritaya döndü. Parmağı belirli bir noktada durdu.
“Bu gece İnci'yi alıyoruz.”
Necati başını kaldırdı.
“Furkan iner inmez ilk işi bu olacak.”
Dudaklarının kenarında zehirli bir gülümseme belirdi.
“Bu şehir, gerçek yangının ne olduğunu anlayacak.”
Kelimeler odanın içinde yankılanırken kimse konuşmadı. Çünkü Kömür bir karar verdiğinde, o karar mutlaka kanla sonuçlanırdı.
📍 Aynı Dakikalarda – İnci
İnci, yarım günlük nöbetini bitirip beyaz önlüğünü çıkarırken derin bir nefes verdi. Hastanenin koridorları her zamanki gibi kalabalıktı ama ona göre gün çok uzun sürmüştü. Omuzları ağrıyor, gözleri yorgunluktan yanıyordu.
Tam çantasını alırken telefonu çaldı.
Ekranda Salvatore'nin adı görünüyordu.
İnci'nin yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.
Telefonu açtı.
“Müsait misin? Aradım, ulaşamadım.”
Arka taraftan yoğun sesler geliyordu. İnsanlar konuşuyor, birileri talimat veriyor, telefonlar çalıyordu.
“Bella mia...” dedi Salvatore. “Kusura bakma. Bugün çok karışık. Bir ihale, bir toplantı, bir de Vincenzo'nun patlattığı saçmalıklarla uğraşıyorum. Seni almaya gelemeyeceğim.”
İnci hafifçe güldü.
“Alıştım artık. Merak etme.”
Salvatore'nin sesi biraz daha yumuşadı.
“Ama aklım sende. Bunu biliyorsun değil mi?”
İnci'nin yanakları kızardı.
“Biliyorum.”
“Özgür'le buluşacağını söylemiştin. Ona selam söyle. Ben çıkınca ararım seni.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Ci sei mancata...”
İnci'nin kalbi hafifçe sıkıştı.
“Ben de seni özledim.”
Telefon kapandı.
İnci birkaç saniye ekrana baktı. Sonra çantasını omzuna takıp hastanenin çıkışına yöneldi. Hava kapalıydı. Gökyüzü yağmur yağacakmış gibi görünüyordu ama onun içi şaşırtıcı şekilde sakindi.
Birazdan Özgür gelecekti.
Ve o günün sıradan bir gün olarak bitmesi gerekiyordu.
Ama kader çoktan başka bir sayfa açmıştı.
Tam o sırada Özgür elinde iki kahveyle koşarak geldi.
“Kız! Seni almaya geç kaldım, kusura bakma. Serviste bir adam karısına fırça çekerken beni de azarladı. Az daha sinir krizi geçiriyordum.”
İnci kahkaha attı.
“Özgür, ben seni özledim.”
“Ben de seni. Hadi biraz hava alalım.”
İkisi birlikte yürümeye başladılar.
Fakat fark etmedikleri bir şey vardı.
Karşı kaldırımda siyah kapüşonlu bir adam onları izliyordu.
Elindeki sigaradan derin bir nefes çekti.
Telefon kulağındaydı.
“İnci çıktı mı?”
Adam gözünü onlardan ayırmadan cevap verdi.
“Çıktı efendim. Kız arkadaşıyla beraber.”
Telefonun diğer ucundaki Kömür gülümsedi.
“Takip edin. Salvatore'nin çiçeğini soldurmanın vakti geldi.”
Ve İnci, Özgür'ün koluna girip kahkaha atarken...
Yaklaşan felaketten habersizdi.
📍 Şehir Merkezi – Akşamüstü
İnci ve Özgür, hastanenin ağır havasından uzaklaşmak için cadde boyunca mağaza mağaza dolaşıyorlardı. Kimi zaman vitrinlerdeki kıyafetlerle dalga geçiyor, kimi zaman gördükleri şeyler hakkında yorum yapıp kendi söylediklerine gülüyorlardı. Uzun zamandır ilk kez ikisinin de yüzü bu kadar rahattı.
Cadde kalabalıktı. İnsanlar aceleyle yürüyüp geçiyor, mağazalardan yükselen müzik sesleri birbirine karışıyordu.
Bir noktada Özgür önündeki mağazayı işaret etti.
“Şu çantaya bakmam lazım. İki dakikaya gelirim. Sen burada dur, sakın kaybolma.”
İnci gözlerini devirdi.
“Tamam anne.”
“Bak ciddiyim.”
“Git artık.”
Özgür gülerek mağazaya girdi.
İnci ise vitrinin önünde kaldı. Rüzgâr saçlarını hafifçe savurdu. İçine açıklayamadığı küçük bir huzursuzluk çöktü. Sanki biri onu izliyormuş gibi hissetti.
Arkasına baktı.
Kimse yoktu.
Ya da ona öyle gelmişti.
Derin bir nefes aldı.
“Saçmalıyorsun...” diye fısıldadı kendi kendine.
Tam o sırada siyah bir panelvan kaldırımın kenarında yavaşladı.
İnci önce dikkat etmedi.
Sonra aracın durduğunu fark etti.
Kaşları hafifçe çatıldı.
Ve her şey birkaç saniye içinde oldu.
Bir el ağzını kapattı.
Bir diğeri belinden kavradı.
İnci refleksle çırpındı. Tekme attı. Bağırmaya çalıştı. Ama sesi boğazında kaldı.
Kalabalık içindeydiler. Âmâ kimse ne olduğunu anlayamadı.
Aracın sürgülü kapısı açıldı. İnci zorla içeri çekildi.
Çantası yere düştü.
Telefonu kaldırımda sürüklendi.
Kapı sertçe kapandı.
Ve araç hareket etti.
İnci son bir kez camdan dışarı bakmaya çalıştı.
Gördüğü son şey...
Özgür'ün mağazanın içindeki siluetiydi.
📍 Sokak – Özgür'ün Panik Anı
Özgür mağazadan çıktığında yüzünde hâlâ birkaç dakika önceki gülümseme vardı.
“Elimde sonunda buldum...” diye söylenerek etrafına baktı.
Sonra durdu.
İnci yoktu.
İlk birkaç saniye önemsemedi.
Belki karşıya geçmişti. Belki başka bir vitrine bakıyordu. Belki telefonla konuşuyordu.
“İnci?”
Cevap gelmedi. Özgür birkaç adım attı.
“İnci?”
İçine kötü bir his çökmeye başladı. Daha hızlı yürüdü. Sonra koşmaya başladı.
“İNCİ!”
İnsanların yüzlerine baktı. Bankların arkasına baktı. Mağazaların içine baktı. Yoktu. Tam o sırada yerde duran çantayı gördü. İnci'nin çantası. Özgür'ün kalbi duracak gibi oldu.
“Hayır...”
Koşup çantayı aldı.
Eli titriyordu.
Telefonunu çıkardı.
İnci'yi aradı.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Telefon çaldı.
Ama açan olmadı.
Özgür yeniden aradı.
Yeniden.
Yeniden.
Yeniden.
Sonunda telefon tamamen kapandı.
O an... Özgür gerçekten korktu. Çünkü ilk kez aklına aynı isim geldi.
Kömür.
Ve o anda bunun sıradan bir kayboluş olmadığını anladı.
📍 İnci – Mezbahada Dehşet
İnci gözlerini açtığında ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu. Başının içi zonkluyordu. Sanki saatlerdir uyuyormuş gibi ağır hissediyordu kendini. Bulunduğu yer buz gibiydi. Nemli hava ciğerlerine dolarken pas ve çürümüş demir kokusu burnunu yakıyordu.
Başını kaldırmaya çalıştı.
Olmadı.
Ellerinin bağlı olduğunu o anda fark etti.
Kalbi hızlandı.
Gözlerini etrafta gezdirdi. Tavandaki paslı borular, karanlık duvarlar ve yerdeki eski izler buranın uzun zamandır terk edilmiş bir yer olduğunu gösteriyordu.
“Özgür...”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. Sonra aklına Salvatore geldi. Bir anlığına gözlerini kapattı. Salvatore onu bulurdu. Bulmalıydı. Çünkü o söz vermişti. Ve Salvatore verdiği sözleri tutan adamlardandı. Uzakta ayak sesleri duyuldu. Birden fazla kişi konuşuyordu. İnci duyduklarını anlamaya çalıştı. Bazı kelimeler seçebiliyordu. Bazılarını seçemiyordu. Ama bir sesi hemen tanıdı.
Kömür.
İnci'nin bütün bedeni gerildi. Ayak sesleri yaklaştı. Sonra karanlığın içinden Kömür çıktı. Yüzünde sakin bir ifade vardı. Bu ifade İnci'yi daha çok korkutuyordu. Çünkü öfkeli değildi. Acele etmiyordu. Sanki her şeyi önceden planlamıştı. Sanki beklediği an çok yakındı. “Uyanmışsın.”
İnci nefretle yüzünü çevirdi.
“Salvatore seni bulacak.”
Kömür güldü. Kısa. Soğuk. Rahatsız edici bir kahkahaydı bu.
“Zaten onu bekliyorum.”
İnci'nin kalbi sıkıştı. Kömür birkaç adım daha yaklaştı.
“Biliyor musun İnci?” Sessizlik oldu.
“İnsanları öldürmek kolaydır.” İnci cevap vermedi.
Kömür gözlerini ona dikti.
“Ama bazı insanları yaşarken kırmak çok daha eğlencelidir.”
İnci'nin boğazı düğümlendi.
İlk kez... Gerçekten korktu.
Kendisi için değil.
Salvatore için.
Çünkü Kömür'ün amacı yalnızca ona zarar vermek değildi.
Salvatore'nin ruhunu parçalamaktı.
Ve bunun için onu kullanıyordu.
İnci başını duvara yasladı.
Gözlerinden sessizce yaş süzüldü.
“Gelme...” diye fısıldadı.
“Ne olur gelme Salvatore...”
Ama içten içe biliyordu.
O gelecekti.
Çünkü aşk bazen insanı hayatta tutardı.
Bazen de onu ateşin tam ortasına sürüklerdi.
📍 Özgür – Ekip Geliyor
Özgür aynı noktada bekliyordu. Dakikalar geçtikçe içindeki korku büyüyor, her geçen saniye ona saatler gibi geliyordu. Sürekli etrafına bakıyor, sanki İnci bir köşeden çıkıp gelecekmiş gibi umut ediyordu. Ama gelmiyordu.
İlk gelen Mustafa oldu.
Arabadan iner inmez Özgür'e doğru yürüdü.
“Ne oldu?”
Özgür'ün sesi titriyordu.
“İnci'yi aldılar Mustafa abi... İnci'yi aldılar.”
Mustafa'nın yüzü gerildi.
Ardından ikinci araç geldi.
Ulus.
Sonra Davut.
Sonra Vincenzo.
Birkaç dakika içinde cadde boyunca araçlar sıralanmıştı.
Kimsenin yüzünde umut yoktu.
Çünkü herkes aynı ismi düşünüyordu.
Kömür.
Ulus birkaç saniye boyunca yerde duran çantaya baktı. Sonra başını kaldırdı.
“Salvatore nerede?”
“Aradım,” dedi Özgür. “Konum göndermişler. Tek başına gitmiş olabilir.”
Ulus küfür etti.
Davut yumruklarını sıktı.
“Bu tuzak.”
“Biliyorum.”
“Ve o yine de gitmiştir.”
Ulus başını eğdi.
Çünkü o da aynı şeyi düşünüyordu.
Salvatore böyle bir durumda hiçbir mantığı dinlemezdi.
📍 Bozdoğan Malikanesi
Yarım saat sonra herkes malikanedeydi.
Salon sessizdi.
Normalde güç ve güven hissi veren o büyük masa, bu gece bir savaş masasına dönüşmüştü.
Hançer bilgisayarın başında duruyor, gelen bilgileri topluyordu.
Mustafa ayaktaydı.
Davut pencerenin önünde bekliyordu.
Vincenzo ise sürekli aynı noktaya bakıyordu.
Ulus masanın başına geçti.
“Ne biliyoruz?”
Hançer derin bir nefes aldı.
“Salvatore'nin telefonundan son sinyal geldi.”
“Konum?”
Hançer ekrana baktı.
“Eski mezbaha.”
Odanın içindeki hava bir anda değişti.
Mustafa gözlerini kapattı.
“Lanet olsun.”
Ulus başını kaldırdı.
“Hazırlanın.”
Kimse soru sormadı.
“Bu gece bitireceğiz.”
Dışarıda gök gürledi. Sanki şehir de yaklaşan felaketi hissediyordu.
📍 Aynı Dakikalarda – Kübra'nın Evi
Kübra telefon ekranına bakarken içindeki huzursuzluğu açıklayamıyordu.
Hilal'den gelen mesajı tekrar okudu.
“İnci kayıp... Kömür aldı.”
Mesaj kısa olmasına rağmen etkisi büyüktü.
Kübra ayağa kalktı.
Kalbi hızla atıyordu.
Sanki kötü bir şey olmak üzereydi.
Sanki çok geç kalınmıştı.
Ve ne yaparsa yapsın bunu değiştiremeyecekti.
📍 Salvatore – Mezbahanın Kapısında
Rüzgâr, terk edilmiş binanın paslı duvarları arasında uğulduyordu. Mezbahanın devasa kapısı yarı açıktı. İçeriden gelen karanlık, sanki yaşayan bir şeymiş gibi dışarı taşıyordu.
Salvatore araçtan iner inmez koşmaya başladı.
Kalbi göğsünü parçalayacak gibiydi.
Nefesi düzensizdi.
Ama umurunda değildi.
Aklında yalnızca bir isim vardı.
İnci.
Kapıya ulaştığında durmadı.
Silahını çekip içeri girdi.
“İNCI!”
Sesi boş binanın içinde yankılandı.
Cevap gelmedi.
Bir adım daha attı.
Sonra bir tane daha.
Pas kokusu ağırlaştı.
Sessizlik büyüdü.
“İNCI!”
Bu kez daha sert bağırdı.
Yine cevap yoktu.
Derken karanlığın içinden bir ses yükseldi.
“Hoş geldin Moretti.”
Salvatore o sesi tanıyordu.
Kömür.
Silahını doğrulttu.
“Onu bana ver.”
Kömür gölgelerden çıktı.
Yüzünde rahatsız edici bir sakinlik vardı.
“Ne kadar da âşıksın.”
Salvatore'nin çenesi kilitlendi.
“Nerede?”
“Kim?”
“İN-Cİ!”
Kömür güldü.
Kısa.
Alaycı.
Sinir bozucu bir kahkahaydı.
“Birazdan göreceksin.”
Salvatore bir adım attı.
“Eğer ona dokunduysan—”
“Dokunduysam ne olacak?”
Kömür sözünü kesti.
“Beni öldürecek misin?”
Salvatore'nin gözleri karardı.
“Evet.”
Kömür birkaç saniye ona baktı.
Sonra başını hafifçe yana eğdi.
“İnsan sevdiği zaman ne kadar da zayıf oluyor.”
Salvatore cevap vermedi.
Çünkü artık konuşmak istemiyordu.
İnci'yi görmek istiyordu.
Tam o sırada arkasında bir hareket oldu.
Refleksle döndü.
Ama geç kalmıştı.
İki adam aynı anda üzerine atıldı.
Silahı elinden düştü.
Bir diğeri kolunu arkaya büktü. Salvatore bütün gücüyle direndi. Adamları duvara çarptı. Birini yere savurdu. Ama üçüncü adam geldi. Sonra dördüncü. Sayıları fazlaydı. Sonunda dizlerinin üzerine çöktürüldü.
“Bırakın beni!”
Sesindeki öfke binanın içinde yankılandı.
“İNCI!”
Kömür yavaş adımlarla yaklaştı.
“İşte şimdi başlıyoruz.”
Salvatore dişlerini sıktı.
“Nerede o?”
Kömür birkaç saniye sustu.
Sonra eliyle işaret etti.
“Gösterin ona.”
Ve mezbahanın içindeki karanlık hareketlenmeye başladı.
📍 Mezbaha – Kömür'ün Oyunu
Salvatore'nin nefesi düzensizdi. Kollarını tutan adamlardan kurtulmaya çalışıyor, bütün gücüyle çırpınıyordu. Ama ne yaparsa yapsın onu yerinde tutuyorlardı.
Kömür birkaç adım geri çekildi.
Yüzündeki o rahatsız edici sakinlik hâlâ kaybolmamıştı.
“Biliyor musun Moretti...” dedi alçak sesle. “İnsanları öldürmek kolaydır.”
Salvatore dişlerini sıktı.
“Sus.”
“Ama onları yaşarken parçalamak... işte o sanat ister.”
Salvatore'nin gözlerinde öfke parladı.
Tam o anda mezbahanın karanlığını yaran güçlü bir ışık yandı.
Projektör.
Salvatore refleksle başını çevirdi.
Ve gördüğü şeyle nefesi kesildi.
“...İnci.”
İnci bağlıydı.
Bitkin görünüyordu.
Yüzü solgundu.
Ama yaşıyordu.
Salvatore'nin bütün bedeni gerildi.
“Bella...”
İnci başını kaldırdı.
Gözleri onu buldu.
Ve o an gözlerinden yaşlar boşaldı.
“Salvatore...”
Salvatore ileri atılmaya çalıştı.
Adamlar izin vermedi.
“Bırakın beni!”
“İNCI!”
İnci de çırpınmaya çalışıyordu.
“Gitmeliydin...”
“Gelmemeliydin...”
Salvatore başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Hayır.”
“Ben seni bırakmam.”
Kömür sessizce onları izliyordu.
Sanki bütün geceyi bu an için yaşamış gibiydi.
“Ne kadar dokunaklı.”
Salvatore ona öyle bir baktı ki, o bakış tek başına öldürebilecek kadar sertti.
“Yemin ederim seni öldüreceğim.”
Kömür güldü.
“Önce bunu atlat.”
Sonra yeniden İnci'ye döndü.
İnci'nin yüzündeki korku büyüyordu.
Ama korkusunun büyük kısmı kendisi için değildi.
Salvatore içindi.
Çünkü Kömür'ün ne yapmak istediğini artık anlamaya başlamıştı.
Uzakta siren sesi yoktu.
Polis yoktu.
Ulus yoktu.
Kimse yoktu.
Yalnızca karanlık vardı.
Ve bekleyen bir felaket.
Salvatore son kez bütün gücüyle bağırdı.
“Dayan Bella!”
“Dayan!”
“Geliyorum!”
İnci gözlerini kapattı.
Bir damla yaş yanağından süzüldü.
Ve mezbahanın dışında...
Kimsenin henüz bilmediği bir yerde...
Ulus ve ekip çoktan yola çıkmıştı.
📍 Aynı Dakikalarda – Mezbahaya Giden Yol
Gece boyunca yağan yağmur asfaltı parlatmıştı. Far ışıkları ıslak zeminde uzun çizgiler bırakırken araçlar peş peşe ilerliyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Aracın içinde yalnızca motor sesi vardı.
Ulus ön koltukta oturuyordu. Gözleri karanlık yola sabitlenmişti. İçindeki huzursuzluk her geçen dakika büyüyordu.
Mustafa direksiyonu sıkıca tutmuştu.
“Yetişeceğiz.”
Bu cümleyi kendisine mi yoksa diğerlerine mi söylediğini bilmiyordu.
Arka koltukta oturan Davut başını kaldırdı.
“Umarım.”
Kimse devamını getirmedi.
Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Ya geç kaldılarsa?
Ya Kömür çoktan istediğini aldıysa?
Telsizden cızırtılı bir ses yükseldi.
“Konum doğrulandı.”
Hançer'in sesi duyuldu.
“Mezbaha iki kilometre ileride.”
Ulus derin bir nefes aldı.
“Hazırlanın.”
Mustafa gaza biraz daha bastı.
📍 Mezbaha
İçeride zaman durmuş gibiydi.
Salvatore gözlerini bir an bile İnci'den ayırmıyordu.
İnci ise bütün gücünü ayakta kalmak için harcıyordu.
Kömür onları izliyordu.
Sessizce.
Sabırla.
Sanki her saniyenin tadını çıkarıyormuş gibi.
“Biliyor musun Moretti...” dedi.
“Bazı insanlar sevdikleri için yaşar.”
Salvatore cevap vermedi.
“Bazıları ise sevdikleri yüzünden yıkılır.”
İnci başını kaldırdı.
“Senin sevgi hakkında hiçbir şey bilmediğin belli.”
Kömür'ün yüzündeki gülümseme silinmedi.
Ama gözleri karardı.
“Belki.”
Sonra birkaç adım yürüdü.
“Fakat insanlarınızı nasıl kıracağımı çok iyi biliyorum.”
Salvatore yeniden çırpındı.
“Onun yanına gitmeme izin ver.”
“Hayır.”
“Ne istiyorsun?”
Kömür durdu.
Uzun süre cevap vermedi.
Sonra yavaşça konuştu.
“Acını.”
Sessizlik çöktü.
Ve tam o anda...
Uzaklardan gelen çok hafif bir ses duyuldu.
Motor sesleri.
İnci de duydu.
Salvatore de.
Kömür de.
Kimse konuşmadı.
Ama herkes aynı şeyi hissetti.
Birileri geliyordu.
📍 Mezbaha – Son Dakikalar
Motor sesleri giderek yaklaşıyordu.
İnci başını kaldırdı.
Salvatore de duymuştu.
Kömür'ün yüzündeki ifade değişmedi ama gözlerinde kısa bir parıltı belirdi.
“Demek geldiler...”
Salvatore bütün gücüyle ileri atılmaya çalıştı.
“Ulus!”
“ULUS!”
Kömür başını iki yana salladı.
“Siz insanlar hiç öğrenmiyorsunuz.”
Dışarıdan fren sesleri geldi.
Ardından kapılar çarptı.
Koşan ayak sesleri...
Telsiz konuşmaları...
Ve sonra...
İlk patlama.
Mezbahanın dış kapısı sarsıldı.
İnci'nin kalbi hızlandı.
Salvatore'nin gözlerinde ilk kez umut belirdi.
“Dayan Bella!”
“Biraz daha dayan!”
İkinci darbe geldi.
Metal kapı yerinden oynadı.
Kömür sessizce onları izliyordu.
Sanki bütün geceyi bu an için beklemişti.
“Ne kadar ilginç...” dedi.
“İnsanlar son saniyeye kadar umut etmeyi bırakmıyor.”
Üçüncü darbe.
Bu kez kapı yerinden koptu.
Sis bombası içeri yuvarlandı.
Beyaz duman hızla mezbahanın içine yayıldı.
“POLİS!”
“YERİNİZDE KALIN!”
“SİLAHLARI BIRAKIN!”
Silah sesleri yankılandı.
Ulus önde giriyordu.
Arkasında Mustafa.
Davut.
Vincenzo.
Hançer.
Hamit.
Ve özel ekip.
Salvatore'nin nefesi kesildi.
Yetişmişlerdi.
İnci hâlâ hayattaydı.
İnci de onları gördü.
Gözlerinde yaşlarla gülümsedi.
“Salvatore...”
“Buradayım!”
“Buradayım Bella!”
Ulus koşmaya başladı.
Mustafa da.
Aralarında yalnızca birkaç metre vardı.
Birkaç metre...
Ve birkaç saniye...
İnci'nin gözleri Salvatore'den ayrılmadı.
Dudakları titredi.
Sanki bir şey söylemek istiyordu.
Salvatore çırpındı.
“Biraz daha!”
“Ne olur biraz daha dayan!”
Ama kader bazen insanın elinden tam ulaştığını sandığı anda kayıp giderdi.
Mezbahanın içindeki bütün sesler birbirine karıştı.
Bağırışlar.
Silah sesleri.
Koşan insanlar.
Ve ardından...
Salvatore'nin yüzündeki umut yavaş yavaş dağıldı.
Yerini tarifsiz bir dehşet aldı.
İnci'nin bakışları boşluğa kayıyordu.
“Hayır...”
Salvatore'nin sesi çatladı.
“Hayır...”
Ulus birkaç adım ötedeydi.
Mustafa birkaç adım ötedeydi.
Ama bazen birkaç adım...
Bir ömür kadar uzak olabiliyordu.
Salvatore'nin çığlığı mezbahanın duvarlarında yankılandı.
Ve o an...
Oradaki herkes aynı şeyi anladı.
Geç kalmışlardı.
📍 Mezbaha – Kaos
Salvatore'nin çığlığı mezbahanın duvarlarında yankılanırken içerideki herkes birkaç saniyeliğine donup kaldı.
Ulus olduğu yerde durmuştu.
Mustafa'nın nefesi kesilmişti.
Davut başını çevirmiş, gördüklerine inanmak istemiyordu.
İnci'nin adı o gece son kez yankılanmıştı.
Ama kâbus henüz bitmemişti.
“ARKADA!”
Özel ekipten biri bağırdı.
Loş köşelerden birinde hareket vardı.
Kömür.
Kaçmaya çalışıyordu.
Elinde hâlâ silah vardı.
Ulus refleksle döndü.
“DUR!”
Ama Kömür durmadı.
Tam o sırada bir silah sesi daha duyuldu.
Patlayan ses mezbahanın içindeki herkesi irkiltti.
Vincenzo geriye doğru sendeledi.
Mustafa'nın gözleri büyüdü.
“VİNCENZO!”
Davut koşmaya başladı.
Hançer küfür etti.
Vincenzo duvara çarpıp yere düştü.
Bir anlığına herkesin kalbi durdu.
Salvatore bile başını kaldırıp ona baktı.
“Vince...”
Mustafa dizlerinin üzerine çöktü.
“Ambulans!”
“ÇABUK!”
Vincenzo gözlerini açmaya çalıştı.
Yüzü bembeyazdı.
Ama hâlâ nefes alıyordu.
“Bu kadar kolay kurtulamazsınız benden...” diye fısıldadı.
Mustafa'nın gözleri doldu.
“Konuşma.”
“Sus ve dayan.”
Bu sırada Kömür çıkışa yönelmeye çalışıyordu.
Ama artık çok geçti.
Özel ekip her tarafı sarmıştı.
Silahlar aynı anda ona doğrultuldu.
“YERE YAT!”
“SİLAHI BIRAK!”
Kömür birkaç saniye boyunca etrafına baktı.
Kaçacak yer kalmamıştı.
Yıllardır kurduğu bütün oyunlar, bütün planlar ve bütün karanlık imparatorluğu o mezbahanın içinde çökmüştü.
Ulus ağır adımlarla ona yaklaştı.
Gözlerinde öfke vardı.
Ama öfkesinden daha büyük bir şey de vardı.
Yorgunluk.
“Bitti.”
Kömür acı acı güldü.
“Daha hiçbir şey bitmedi.”
Ulus cevap vermedi.
Çünkü o anda düşünebildiği tek şey İnci'ydi.
Ve Salvatore'nin biraz ötede dizlerinin üzerinde çökmüş hâliydi.
O gece...
Kazanan yoktu.
Sadece kaybedenler vardı.
📍 Mezbaha – Sonrası
Polis sirenleri yaklaşırken mezbahanın içindeki kaos yavaş yavaş yerini ağır bir sessizliğe bırakıyordu.
Salvatore hâlâ dizlerinin üzerindeydi.
Kollarının arasında İnci vardı.
Saçlarını okşuyor, yüzüne bakıyor, sanki birazdan gözlerini açacakmış gibi bekliyordu.
Ama olmuyordu.
İnci'nin yüzündeki huzur değişmiyordu.
Salvatore'nin ise dünyası parçalanmıştı.
“Bella mia...”
Sesi neredeyse duyulmuyordu.
“Bana söz vermiştin...”
Parmakları titriyordu.
“Napoli'ye gidecektik.”
Kimse yaklaşmaya cesaret edemedi.
Çünkü o an Salvatore'nin acısı yalnız bırakılması gereken türdendi.
Bir süre sonra Ulus ağır adımlarla yanına geldi.
Ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu.
Hayatında ilk kez kelimeler yetersiz kalıyordu.
“Salvatore...”
Salvatore başını kaldırmadı.
“Git.”
Ulus sustu.
“Git Ulus.”
“Ben onu koruyamadım.”
Ulus gözlerini kapattı.
“Hiçbirimiz koruyamadık.”
Salvatore acı acı güldü.
“Hayır.”
“Ben söz vermiştim.”
Ve yeniden sustu.
📍 Ambulanslar Yaralılar taşınıyordu.
Özel ekip ifade topluyordu.
Polisler Kömür'ü araçlara götürüyordu.
Ama hiçbiri mezbahanın içindeki acıyı değiştirmiyordu.
Mustafa, Vincenzo'nun yanından ayrılmıyordu.
Doktorlar müdahale ederken nefesini tutmuş bekliyordu.
Davut ise bir köşede sessizce duvara yaslanmıştı.
Bu gece çok şey kaybetmişlerdi.
Belki de geri dönüşü olmayan şeyler.
📍 Ulus ve Hamit
Bir süre sonra Ulus dışarı çıktı.
Yağmur yeniden başlamıştı.
Hamit birkaç metre ötede bekliyordu.
Bakışları ağırdı.
“Bitti mi?”
Ulus başını salladı.
“Hayır.”
“Hiçbir şey bitmedi.”
Hamit gözlerini kapattı.
İnci'nin yüzü gözlerinin önüne geldi.
Sonra Kübra.
Bir anda içini daha büyük bir korku kapladı.
“Kübra'ya ne diyeceğiz?”
Ulus cevap veremedi.
Çünkü ilk kez...
Gerçekten korkuyordu.
Kurşundan değil.
Düşmandan değil.
Bir kadının gözlerine bakıp bu haberi vermekten korkuyordu.
“Ben söyleyeceğim.”
Hamit başını kaldırdı.
“Emin misin?”
Ulus uzaklara baktı.
Yağmur yüzüne vuruyordu.
“Hayır.”
“Ama yine de ben söyleyeceğim.”
Ve o gece...
İnci'nin ölüm haberi henüz yeni bir kalbi parçalamaya gidiyordu.
📍 Kübra'nın Evi
Saat gece yarısına yaklaşmıştı.
Ev sessizdi.
Semra mutfakta oturuyor, Kübra ise elindeki telefona bakıyordu. Saatlerdir aynı şeyi yapıyordu. Hilal'den yeni bir mesaj gelir mi diye ekranı sürekli kontrol ediyordu.
İçindeki huzursuzluk büyüyordu.
Bir şeyler ters gitmişti.
Bunu hissediyordu.
Tam o sırada kapı çaldı.
Kübra yerinden doğruldu.
Semra da irkildi.
İkisi birden kapıya baktı.
Bu saatte gelen biri hayra alamet değildi.
Kapı ikinci kez çaldı.
Kübra yürümeye başladı.
Kalbi göğsüne vuruyordu.
Kapıya ulaştığında eli bir an havada kaldı.
Açmak istemedi.
Çünkü içindeki ses ona kötü bir şey söylemek üzere olduklarını fısıldıyordu.
Sonunda kapıyı açtı.
Ve gördü.
Önce Hamit'i.
Sonra Ulus'u.
Ulus'un yüzündeki ifadeyi görünce kanı çekildi.
Çünkü o bakışı daha önce hiç görmemişti.
Ulus'un gözleri kızarmıştı.
Yüzü bembeyazdı.
Ve ilk kez...
Kendinden emin görünmüyordu.
“Ne oldu?”
Kimse cevap vermedi.
Kübra'nın kalbi daha hızlı atmaya başladı.
“Babacığım?”
Hamit başını eğdi.
Bu sessizlik her şeyden daha korkunçtu.
“Ne oldu?”
Ulus konuşmaya çalıştı.
Ama sesi çıkmadı.
Kübra'nın gözleri dolmaya başladı.
“İnci nerede?”
Ulus gözlerini kapattı.
O an mezbahadaki bütün görüntüler yeniden gözünün önüne geldi.
Salvatore'nin çığlığı.
İnci'nin yüzü.
Yağmur.
Kan.
Sessizlik.
Ve ardından...
“İnci...”
Kübra'nın dizleri titredi.
“Hayır.”
Ulus'un boğazı düğümlendi.
“İnci artık yok.”
Dünya sustu.
Kübra birkaç saniye hiçbir şey duymadı.
Ne Hamit'i.
Ne Semra'yı.
Ne de Ulus'u.
Sadece boşluk vardı.
“Hayır...”
Sesi fısıltı gibiydi.
“Hayır.”
Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
“Hayır...”
Sonra bir adım geri attı.
Bir tane daha.
Ve duvara tutundu.
Çünkü ayakta kalacak gücü kalmamıştı.
“Yalan söylüyorsun.”
Kimse cevap vermedi.
“YALAN SÖYLÜYORSUN!”
Bu kez bağırmıştı.
Semra ağlamaya başladı.
Hamit gözlerini kapattı.
Ama gerçek değişmiyordu.
İnci gitmişti.
Kübra'nın gözlerinin önüne yüzlerce anı geldi.
Beraber geçirdikleri nöbetler.
Kahkahalar.
Dertleşmeler.
Sabaha kadar süren konuşmalar.
Ve bir anda...
Hepsi geçmiş olmuştu.
Kübra'nın dizlerinin bağı çözüldü.
Yere çöktü.
Hamit hemen yanına gitti.
Ama Kübra artık ağlamıyordu.
Bu daha kötüydü.
Çünkü bazı acılar gözyaşı bile bırakmazdı.
Ulus olduğu yerde duruyordu.
Yaklaşamıyordu.
Dokunamıyordu.
Teselli edemiyordu.
Sadece izliyordu.
Ve o an ilk kez...
Kübra'nın acısının yanında kendini tamamen çaresiz hissetti.
O gece yalnızca İnci ölmemişti.
Birçok insanın içinde bir şeyler de onunla birlikte toprağa düşmüştü.
📍 23 Eylül 2019 – İnci'nin Cenazesi
Gökyüzü kurşuni bir renge bürünmüştü. Sabahın erken saatlerinden beri ince ince yağan yağmur, mezarlığın taş yollarını sessizce ıslatıyordu. Sanki şehir bile bugün güneşi göstermeye utanıyordu.
Musalla taşının üzerinde duran tabutun üstüne serilmiş bayrak, rüzgârın etkisiyle hafifçe dalgalanıyordu.
Kalabalık vardı.
Ama ses yoktu.
Çünkü bazı acılar insanın konuşmasına izin vermezdi.
İnci'nin annesi Nurdan, tabutun başından ayrılmıyordu. Ellerini tahtanın üzerine koymuştu. Sanki bırakırsa kızı tamamen gidecekmiş gibi.
“Kızım...”
Sesi kırıldı.
“Güzel kızım...”
Yanında duran Ömer'in yüzü çökmüştü. Güçlü görünmeye çalışıyordu ama gözleri onu ele veriyordu.
“Kim yaptı bunu sana?”
Sesi titriyordu.
“Kim aldı seni bizden?”
Kimse cevap veremedi.
Çünkü cevap acıyı hafifletmeyecekti.
Birkaç metre ötede Kübra duruyordu.
Bakışları tabuta kilitlenmişti.
Hâlâ inanamıyordu.
Hâlâ birazdan İnci'nin çıkıp:
“Şaka yaptım.”
demesini bekliyordu.
Ama olmuyordu.
Gerçek bütün ağırlığıyla karşılarında duruyordu.
📍 Cenaze Namazı
İnsanlar saf tutmaya başladı.
Ulus.
Hamit.
Mustafa.
Davut.
Hançer.
Özgür.
Hilal.
Ve biraz daha geride...
Salvatore.
Kimse onun yanına yaklaşamıyordu.
Çünkü yüzüne bakmak bile can yakıyordu.
Bir gecede yıllarca yaşlanmış gibiydi.
Sakalları uzamıştı.
Gözlerinin altında derin morluklar oluşmuştu.
Ama en kötüsü gözleriydi.
İçindeki ışık sönmüştü.
İmamın sesi yükseldi.
“Merhumeyi nasıl bilirdiniz?”
Kalabalık aynı anda cevap verdi.
“İyi bilirdik.”
Salvatore gözlerini kapattı.
Çünkü o cevap eksikti.
İyi değildi.
Çok daha fazlasıydı.
Ve artık yoktu.
Defin
Toprak mezara düşmeye başladığında Kübra dayanamadı.
Ayakları onu istemsizce mezarın kenarına götürdü.
Yağmur saçlarını ıslatıyordu.
Ama umurunda değildi.
Çünkü canını yakan şey yağmur değildi.
“İnci...”
Boğazı düğümlendi.
“Sen bana söz vermiştin.”
Gözyaşları yanaklarından aktı.
“Birlikte yaşlanacaktık demiştin...”
Hilal ağlamaya başladı.
Özgür başını eğdi.
Mustafa gözlerini kapattı.
Çünkü herkes aynı şeyi hissediyordu.
Sanki bir parçaları koparılmıştı.
Ve o parça şimdi toprağın altına giriyordu.
Bir süre sonra insanlar yavaş yavaş mezardan uzaklaşmaya başladı.
Ama Salvatore hareket etmiyordu.
Hâlâ aynı yerde duruyordu.
Gözleri mezara sabitlenmişti.
Ulus sessizce yanına geldi.
“Salvatore...”
Cevap yoktu.
“Gidelim.”
Salvatore sonunda konuştu.
Sesi neredeyse duyulmuyordu.
“Napoli'yi görmek istiyordu.”
Ulus sustu.
“Her gün anlatıyordu.”
Salvatore'nin gözleri doldu.
“Ben götüremedim.”
O an Ulus'un söyleyebileceği hiçbir şey yoktu.
Çünkü bazı yaraların ilacı yoktu.
Bazı kayıpların tesellisi de...
📍 Taziye Evi – Aynı Gün Akşam
Ev insanlarla doluydu.
Ama buna rağmen bomboş görünüyordu.
Çünkü eksik olan kişi, bütün evi dolduracak kadar büyük bir boşluk bırakmıştı.
Salondaki sehpanın üzerinde İnci'nin fotoğrafı duruyordu. Gülümsüyordu. Sanki birazdan kapıdan girip yine herkesle dalga geçecek, kahkahası evin içinde yankılanacakmış gibi.
Ama ev sessizdi.
Acımasız bir sessizlik.
Nurdan bir köşede oturuyordu. Gözyaşları tükenmişti ama acısı tükenmemişti. Başını kaldırdığı her yerde kızını görüyordu.
Ömer ise pencerenin önünde durmuştu. Gelenlere teşekkür ediyor, başsağlığı dileklerini kabul ediyor ama aslında hiçbirini duymuyordu.
Çünkü o gün kızını toprağa vermişti.
Ve insan bazı acıları duymazdı.
Sadece yaşardı.
📍 Salvatore
Salvatore saatlerdir aynı koltukta oturuyordu.
Önündeki fotoğrafa bakıyordu.
Hiç konuşmuyordu.
Hiç hareket etmiyordu.
Özgür yanına geldi.
“Bir şey yesen?”
Cevap vermedi.
Hilal geldi.
“Biraz dinlen.”
Yine cevap vermedi.
Mustafa geldi.
Omzuna dokundu.
“Salvatore...”
Salvatore gözlerini kaldırmadı.
Sadece fotoğrafa bakmaya devam etti.
Sonunda Ulus yaklaştı.
Uzun süre konuşmadı.
Sonra sessizce yanına oturdu.
“Ne düşünüyorsun?”
Salvatore'nin gözleri fotoğraftan ayrılmadı.
“Son konuşmamızı.”
Sessizlik oldu.
“Napoli'yi.”
Boğazı düğümlendi.
“Bana inanmıştı.”
Ulus cevap veremedi.
Çünkü Salvatore'nin yüzüne baktığında gördüğü şey yas değildi.
Yıkımdı.
📍 Aynı Gece
Evdeki kalabalık yavaş yavaş azalmaya başladı.
Saat ilerliyordu.
Ama Salvatore hâlâ aynı yerdeydi.
Sonunda ayağa kalktı.
Herkes ona baktı.
İlk kez hareket etmişti.
İlk kez.
Valizini aldı.
Ceketini giydi.
Kapıya yöneldi.
“Salvatore?”
Mustafa'nın sesi geldi.
Salvatore durdu.
Ama dönmedi.
“Nereye gidiyorsun?”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra cevap verdi.
“Burada kalırsam nefes alamam.”
Ulus ayağa kalktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Salvatore yavaşça arkasını döndü.
Gözleri kıpkırmızıydı.
Ama sesi sakindi.
Çok sakindi.
“Napoli'ye dönüyorum.”
Odadaki herkes sustu.
Hilal ağlamaya başladı.
Özgür başını eğdi.
Mustafa birkaç saniye konuşamadı.
“Ne zaman dönersin?”
Salvatore acı acı gülümsedi.
“Bilmiyorum.”
Sonra gözleri İnci'nin fotoğrafına kaydı.
“Belki de dönmem.”
Bu cümle odanın içine ağır bir taş gibi düştü.
📍 Kapı Önü
Ulus onun peşinden dışarı çıktı.
Gece soğuktu.
Rüzgâr esiyordu.
Salvatore arabanın yanında durdu.
Ulus birkaç adım yaklaştı.
“Kaçmak çözüm değil.”
Salvatore gözlerini kapattı.
“Kaçmıyorum.”
“Öyleyse?”
“Hayatta kalmaya çalışıyorum.”
Ulus sustu.
Çünkü o cevabı anlayabiliyordu.
Salvatore başını kaldırdı.
Gökyüzüne baktı.
“Bir gün döneceğim.”
“Ne zaman?”
Salvatore'nin bakışları sertleşti.
İlk kez.
İnci'nin ölümünden beri ilk kez.
“Doğru zaman geldiğinde.”
Sonra arabaya bindi.
Motor çalıştı.
Ve Salvatore Moretti o gece İstanbul'dan ayrıldı.
Arkasında yalnızca bir şehir bırakmadı.
Bir hayat bıraktı.
Bir aşk bıraktı.
Ve kapanmayan bir yara bıraktı.
📍 2 Ay Sonra – Napoli
Deniz sakindi.
Gökyüzü açıktı.
İnsanlar sahil boyunca yürüyordu.
Hayat devam ediyordu.
Ama Salvatore için zaman hâlâ 22 Eylül gecesinde durmuştu.
Napoli'ye döndüğünden beri değişmişti.
Sakallarını kesmişti.
Kilo vermişti.
Daha sessiz olmuştu.
Ama en büyük değişiklik gözlerindeydi.
İçindeki ışık gitmişti.
Yerine soğuk bir kararlılık gelmişti.
O sabah çalışma odasında tek başına oturuyordu.
Masanın üzerinde İnci'nin küçük bir fotoğrafı vardı.
Salvatore her sabah yaptığı gibi birkaç saniye boyunca ona baktı.
Sonra gözlerini kapattı.
“Günaydın Bella...”
Sesi neredeyse duyulmuyordu.
Kapı çaldı.
“Gir.”
İçeri yaşlı bir adam girdi.
Elinde kalın bir dosya vardı.
Masanın üzerine bıraktı.
“Bulduk.”
Salvatore başını kaldırdı.
Aylar sonra ilk kez yüzünde bir hareket oldu.
“Emin misin?”
Adam başını salladı.
“Evet.”
Salvatore dosyayı açtı.
İçinde isimler vardı.
Tarihler.
Telefon kayıtları.
Para transferleri.
Ve bir isim...
O isim diğerlerinden farklıydı.
Salvatore uzun süre dosyaya baktı.
Sonra yavaşça ayağa kalktı.
Gözlerindeki karanlık biraz daha büyüdü.
“Demek böyle...”
Adam sessizce bekledi.
“Ne yapacağız?”
Salvatore pencereye yürüdü.
Napoli'nin maviliğine baktı.
Ama gördüğü şey deniz değildi.
Mezbaha.
İnci.
Ve yarım kalan sözlerdi.
“İstanbul'a dönüyoruz.”
Adam şaşırdı.
“Bu kadar çabuk mu?”
Salvatore acı acı gülümsedi.
“Hayır.”
Başını iki yana salladı.
“Geç kaldım bile.”
📍 Aynı Saatlerde – İstanbul
Kömür cezaevindeydi.
Ama dışarıdaki oyun bitmemişti.
Birileri sessizce hareket ediyordu.
Birileri bekliyordu.
Birileri güç topluyordu.
Ve o kişinin adı...
Furkan'dı.
Lüks bir ofisin camından şehri izliyordu.
Dudaklarında hafif bir gülümseme vardı.
Telefonu çaldı.
“Efendim?”
Karşı taraftaki adam konuştu.
“Kömür içeride.”
Furkan pencereye baktı.
“Biliyorum.”
“Plan değişecek mi?”
Furkan birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini kapattı.
“Hayır.”
“Plan şimdi başlıyor.”
Telefon kapandı.
Camdaki yansımasına baktı.
Yıllardır herkes onu Kömür'ün oğlu sanıyordu.
Ama kimse gerçeği bilmiyordu.
Furkan hiçbir zaman birinin gölgesinde yaşamayı kabul etmemişti.
Ve artık...
Tahta çıkma vakti gelmişti.
📍 YAZARDAN
Bazı savaşlar bir kurşunla başlar.
Bazıları ise bir mezarın başında.
İnci toprağa verilmişti.
Ama onun ölümüyle kapanan bir hikâye yoktu.
Tam tersine...
Yeni bir savaşın kapısı aralanmıştı.
Ve bu kez ateş yalnızca İstanbul'u değil...
Herkesi yakacaktı.
Bu mektup Salvatore Moretti tarafından inci vefat ettikten sonra 2 ay içerisinde inci için yazılmıştır ..
Orijinal mektup şu şekildedir.
Bella mia,
Sei così silenziosa adesso.
Io parlo, ma tu non mi rispondi più.
E per la prima volta... non so cosa dire.
Ti chiamo piano, come facevo quando avevi paura.
Ti stringo, come se il mio cuore potesse trattenerti.
Ma il tempo non mi ascolta più.
Se potessi tornare indietro,
brucerei il mondo prima che ti tocchi.
Se potessi scegliere di nuovo,
sceglierei ancora te...
anche sapendo come finisce.
Non ti prometto pace.
Non ti prometto di dimenticare.
Ma ti prometto questo:
Finché respiro,
nessuno dirà il tuo nome senza tremare.
Riposa adesso, amore mio.
Io resto qui.
Con il tuo silenzio addosso,
e il mio cuore che non sa più dove andare.
Addio, bella mia.
— Salvatore
Güzelim,
Şimdi çok sessizsin.
Ben konuşuyorum ama sen artık cevap vermiyorsun.
Ve ilk kez... ne söyleyeceğimi bilmiyorum.
Sana, korktuğunda yaptığım gibi usulca sesleniyorum.
Sanki kalbim seni burada tutabilirmiş gibi sarılıyorum.
Ama zaman artık beni duymuyor.
Geri dönebilseydim,
sana dokunmadan önce dünyayı yakardım.
Yeniden seçme şansım olsaydı,
sonunun böyle biteceğini bilerek bile seni yine seçerdim.
Sana huzur vaat etmiyorum.
Unutacağıma da söz vermiyorum.
Ama şunu biliyorsun:
Ben nefes aldıkça,
kimse senin adını korkmadan söyleyemeyecek.
Uyu artık, sevgilim.
Ben buradayım.
Senin sessizliğin üzerimde,
kalbim ise artık nereye ait olduğunu bilmiyor.
Hoşça kal, güzelim.
— Salvatore
Üzerinden asırda geçse herkesin unutamayacağı tek sahne vardı inci'nin kömür tarafından sökülmüş ve bir çöp gibi arkadaşlarının önüne atılmıştı