Gözlerimi güneşin yüzüme vurmasıyla açtım gözlerimi. İçimde başarısızlığın hüznü vardı lanet ediyordum kendime ama beni dinleyebilecek ne ailem vardı ne de arkadaşlarım kimsenin umrun da olmayan yetimhane kızıydım ben.
Adım Menekşe 18 yaşındayım ben 1 haftalık bebek iken ailem beni yetimhaneye bırakmış ve ne arayıp ne de sormuşlardı beni neden beni istemediklerini aklım ermeye başladığı zaman düşünmeye başlamıştım ben onlara ne yapmıştım ki onlar beni bırakıp gitmişti neden diye sürekli kendime sordum bunları ama cevabını hiçbir zaman bulamamıştım buradaki kızlardan bir kaçının ailesi hapiste oldukları için buradalardı ama aileleri sık sık onları arar seslerini duyar hasret giderirlerdi bense onlara imrenerek bakardım neden benim ailemde beni arayıp sormuyorlardı acaba yaşıyorlar mıydı şuan ne yapıyorlardı derken şevvalin elini gözümün önünde salladığını görüp kendime geldim.
-Menekşe dalmışsın iyi misin ?
-Ha iyiyim.
-Tamam hadi kahvaltıya inelim yoksa aç kalırız.
-tamam geliyorum.
Aslında şevval iyi kızdı anlaşıyorduk onunla ben aşağıya yemekhaneye inerken içimde bir sıkıntı oldu huzursuz hissediyordum kendimi nedenini bilmiyordum ama bugün birşey olacaktı ben böyle kendi kendime konuşurken yemekhaneye gelmiştim kahvaltımı alıp şevvalin yanına oturdum sessizce kahvaltımı ederken müdüre hanım beni odasına çağırdı ama ilk önce kahvaltımı bitirmemi söyledi bende tamam deyip merakla ve bir o kadarda hızla kahvaltımı yapıyordum bir an şevval bana bakıp.
-Seni niye çağırıyor ki bu kadın durduk yere ? Diye sordu şevval.
-Bilmiyorum şevval ama sabahtan beri içimde bir sıkıntı var.
-Ne oldu ne sıkıntın var ki ? Dedi bu kız neden sürekli merakla bana soru soruyordu ki.
-Bilmiyorum şevval gidince öğreneceğim işte. Dedim Ben müdüre hanımın odasına giderken acaba ne konuşacak diye düşünüyordum sürekli acaba bilmeden bir şey mi yaptım diye geçirdim içimden ama bu yetimhanede en sessiz ve içine kapanık olan bendim müdüre hanımın odasının önüne gelmiştim düşüncelerimden sıyrılıp kapıyı çaldım 'gir' sesini duyunca içeriye girip kapıyı kapattım.
-Menekşe gel otur şuraya.
Gösterdiği koltuğa oturup tereddütle baktım boğazım düğümleniyordu sanki konuşamıyordum cesaretimi toplayıp konuşmaya başladım.
-Benimle ne konu hakkında konuşacaksınız ?
-Menekşe biliyorsun ki bu yurdun kuralları var her kişi 18 yaşına bastığı zaman bu yurtla bir bağlantısı kalmaz biliyorsun değil mi ?
-Sesim titrek bir şekilde e-evet diyerek cevaplamıştım.
-Sınava girdin ve başarısız oldun benim elimden birşey gelmez bu yurtta sadece 2 ay daha kalabilirsin sonra başının çaresine bakmak zorundasın. Dedi.
Ve o an benim başımdan aşağı kaynar sular döküldü ben ne yapacaktım şimdi.