Evet, hayatıma devam etmeye çalışıyorum. Hani bazen sorarlar ya "hayat nasıl gidiyor?" diye, bende "gitmiyor, keşke gitse..." demek istiyorum. Çünkü annem yok, meleğim yok...
Artık günler geçmek bilmiyor annemin o çiçek kokusu olmadan, onu daha 2 hafta olmasına rağmen çok özledim. 2 haftadır dışarı çıkmıyorum. Evdeyim, sadece yiyorum, ağlıyorum, yatıyorum, ağlıyorum...
Bugün cuma, hafta başında üniversiteye başlıyorum. Bu üniversite ise katillerin yani katiller mi bilmiyorum ama öyle gençlerin gittiği bir üniversite işte,ARAS ÜNİVERSİTESİ. Aslında korkmuyorum da değil. Acaba nasıl suçlular var şimdi orada. Bana zarar gelmezse iyi.
Neyse tüm bu konulardan sıyrılalım ve bugünü anlatıyım; sabah kalktım, normalde pek kahvaltı etmem ama bugün iştahım açıktı sanki. Her sabah okula giderkenki gibi gevrek ve süt yerdim. Bunu yerken gözümün önüne annemle her sabahki kavgalarımız geldi. O "başka bişey ye, bununla nasıl doyacaksın kızım?"derdi bende hep karşı çıkardım doyuyorum diye. Bi sabır çeker, kızsa da sesini çıkarmazdı.
Düşüncelerimden ayrılırken gözümden bi damla yaş aktı yanağıma doğru. O sırada zil çaldı...