Sana bunu yazarken adını bile içimden söylemeye cesaret edemiyorum. Çünkü adını her düşündüğümde kalbim, sanki biraz daha fazla ses çıkarırsa duyulacakmış gibi çarpıyor. Nefesimi kontrol edemiyorum ve her seferinde ne kadar salak olduğumu düşünüyorum.
Bilmiyorum, belki de bu mektup hiç var olmamalıydı. Ama bazı duygular vardır ya, içte kalınca büyür, taşar, insanı sessizce yorar, yaralar… İşte bu, onlardan biri.
Seni sevdiğimi söyleyemem. Belki de bu kelime fazla iddialı. Ama seni düşündüğümde yüzümde beliren o istemsiz gülümsemeyi, kalbimde oluşan o tanımsız sıcaklığı başka hiçbir kelimeyle anlatamıyorum. Seni görmek bir mucize değil belki ama günümün en anlamlı anı olacağına çok eminim. Sesini duymak sıradan bir şey değil, içimde bir şeyleri yerine oturtan bir detay.
Benden habersizsin. En acı tarafı da bu zaten. Sen hayatına devam ederken, ben senin adının geçtiği cümlelerde duraklıyorum. Sen gülüp geçerken, ben o gülüşü gün boyu zihnimde taşıyorum.
Sana anlatamadığım her şey, içimde birikiyor; söyleyemediklerim, geceleri uykumu bölüyor.
Senden bir karşılık beklemiyorum. Bu mektup bir beklentinin ürünü değil. Sadece bilmeni isterdim: Hayatında fark etmediğin bir yerde, seni sessizce seven biri var. Seni değiştirmeye çalışmadan, senden bir şey talep etmeden, sadece olduğun hâlinle seven biri.
Seni tanımadan seven biri.
Belki bir gün, bir yabancı gibi yanından geçeceğim. Belki göz göze bile gelmeyeceğiz. Ama bil ki, birinin kalbinde sen hep çok özel bir yerde kalacaksın. Hiç dokunmadan, hiç sahip olmadan, sadece hissederek.
Bu mektup sana ulaşmasa da, içimdeki ağırlığı biraz olsun hafifletti. Çünkü bazı aşklar yaşanmaz… yazılır.
Sevgilerimle
N.